Dziesiąty dzień piątego odcinka – z Moratinos do León (E)

Wtorek.

Jeszcze ranek, droga w cieniu. Dość szybko dojeżdżam do Calzada del Coto. I oto zagwozdka: spory węzeł drogowy, autostrada, N-120 i droga piesza dla pielgrzymów. Ponadto szlak alternatywny. Właściwie nie wiem dlaczego, wybieram kontynuację po N-120, potem trzeba skręcić w prawo na Bercianos de Real Camino.

Z Bercianos wskakuję już z powrotem na szlak, asfalt porządny, droga dla piechurów obsadzona młodymi jeszcze drzewami, cień!!! Trzeba pobyć na południu, aby docenić wartość cienia.
Szosa prosta i okropnie nudna. Właściwie nic się nie dzieje, jeśli nie liczyć przejazdu pod autostradą. Warunki dla medytacji.
Wzdłuż drogi rynnowe akwedukty. Trzeba pobyć na południu, aby docenić wartość wody.
Na skrzyżowaniu z drogą do Villamarco stoi wiata dla pielgrzymów. Odpoczywa tam pan juz nie najmłodszy Francuz, z Grenoble (?), idzie z Puy, też kawał drogi, tym bardziej że idzie, a nie jedzie. Mówi, że dziennie pokonuje około 10 km. Wydaje mi się to niewiele, nawet jak na piechura, gdy nagle widzę, że pan ma kule i jest jednonogi! Odpiął protezę i właśnie odpoczywa. O protezie dziennie 10 km i to z Grenoble! Chapeau bas!
Jestem pod takim wrażeniem, że zapominam wziąć od niego jakiś kontakt, by przesłać mu później wyrazy uznania. Pewnie doszedł do Santiago, miesiąc po mnie.

Akwedukt

W Mansilla de las Mulas nabywam dwie piękne pomarańcze, które od razu wchłaniam. A potem raczej brzydki długi przebieg przez niewielkie miasteczka i przedmieścia León.

W końcu piękna katedra, w informacji turystycznej dostaję namiar na albergue miejskie, jest nowe, czyste i bez wyrazu.

Na dziś będzie dosyć. Jutro przerwa.

Dziś przepedałowałem 79 km. Od startu 3579 km, w tym pociągiem 158 km, samochodem 34 km. Do Santiago jeszcze 295 km: najkrótsza droga liczona według GoogleMaps, pieszo.