Siódmy dzień drugiego odcinka: z Eslarn do Schwandorf (D)

Sobota.

Hotel Zur Krone w Eslarn. Śpię w tej przybudówce, standard ok, jest wszystko, czego potrzeba. Jem dobre śniadanie, rozmawiamy z wlaścicielem o planie jazdy na dzisiaj, daje mi jedną mapę a potem drugą. Mapy okazują się później niezwykle ważne. Trzeci anioł drugiego etapu. Jest sobota, nic nie da się kupić. Zur Krone to także Metzgerei – czyli spożywczy, czyli potraviny.

Eslarn

Eslarn, Maibaum, drzewko majowe, maszt z ozdobami stawiany w miasteczkach i wsiach Bawarii

Wyjeżdżam z Eslarn szlakiem koło stawku, wjazd do lasu i szlakiem rowerowym, górami i lasami, na południe do Teunz. W pewnej chwili w lesie mam wrażenie, że majaczę: na ściętym drzewie, w kolorowym ubranku siedzi dziewięcioletnia dziewczynka i bawi się kwiatkami. W środku lasu! Germański las, bracia Grimm, Czerwony Kapturek, Jaś i Małgosia! Wszystkie skojarzenia naraz! Gwałtownie hamuję. Za wzgórzem, kilkanaście metrów dalej, widzę samochód i mężczyznę, to najwyraźniej ojciec dziewczynki, tnie drzewo opałowe. Czar pryska. Dojeżdżam do Teunz.

Dalej przez pola, drogi asfaltowe acz nieuczęszczane, przez Voggendorf, do Rottendorf, Enzelsberg niedaleko miejscowości Oberkatzbach i Unterkatzbach. Co za nazwy: Górny Koci Potok i Dolny Koci Potok!

Za Enzelsberg widzę z daleka dwóch ludzi z kijami wchodzących do lasu. Idą po szlaku Jakobsweg, doganiam ich. Nie są pielgrzymami, ale ta idea wyraźnie im się podoba, choć wydają się słyszeć o niej pierwszy raz. Ładna droga turystyczna przez las, oznaczona jako Jakobsweg

W Schwarzach gubię się, zaczynam kierować się na Schwanndorf. W Altfalter dwie knajpy, ta po lewej zamknięta, ta po prawej o godzinie 17:00 nic nie wydaje. Proszę właściciela o wyjątek, puszcza mi muzyczkę i przygotowuje kiełbaski z kapustą, typisch deutsch, ma chęć pogadać. Typ porządnego ojca rodziny, sympatyczny. Starsza zalotna czterolatka, młodsza na rękach, ma na imię Johana. Przeprowadzamy rozmowę o popularności imion i modach w Bawarii i w Polsce. 2 razy herbata, gubię długopis.

Na skróty do Schwandorfu, przez Schwarzenfeld.

Dojeżdżam do skrzyżowania, zjazd do miasta w prawo, stacja benzynowa. Kupuję mielonkę na jutro, chleb, mapę zafoliowaną na jutrzejszy odcinek. Grupki niedzielnych rowerzystów w kaskach. Na moście pytam starszej damy o Schwandorf. Pokazuje mi drogę, przechodzę pasy szybkiego ruchu i wjeżdżam na mniejszą. Jedzie grupka kaskowiczów, 3 kobitki i facet, samiec alfa, przewodnik stada, z mapą. Pytam jeszcze raz o Schwandorf, każą mi jechać tą szybką. Myślę – może jest ścieżka rowerowa równolegle. Zawracam. Mijana starsza dama dochodzi, mówi – ależ skąd, to jest droga związkowa, czytaj stara.

Należy pytać starszych ludzi. Wiedzą więcej. Rozpędzam się po Bundesstrasse. Robi się ciemno – chmury. Zapalam lampkę, wkładam kamizelkę odblaskową. Dojeżdżam do zabudowań. Jestem w Schwandorf u celu.

A gucio! Jadę wzdłuż miejscowości, która okazuje się przedmieściem o nazwie Fronberg. Na tablicy znajduję, że moja ulica znajduje się w miasteczku satelicie Zielheim (nomen-omen!). Kobieta starsza lokalna wyjaśnia, że to jeszcze daleko. Młode dziewczyny nic nie wiedzą, jakaś czternastolatka okazuje się Polką nieznającą niemieckiego. Człowiek pachnący czosnkiem prowadzący starszą pania na wózku wyjaśnia, że mój Zielheim jest oddalony 8 km!

Policjanci legitymuja jakichś nastolatków (dragi?). Dojeżdżam do wiaduktu i przekraczam go. Teraz szybka i fajna ścieżka rowerowa. Całkiem już ciemno.
Zielheim to odrębna osada. Na początku wsi namiot, balanga, musi tam być cała wieś . Moja Unterkunft mieści się na końcu osiedla. Dojeżdżam. Gasthof, Metzgerei Obermeier. Jednakowoż na głucho zamknięte.

Katastrofa! Chodzę wokół domu, stukam, pukam. Jacyś chłopcy osiedlowi, lekko po piwie. Nie potrafią nic powiedzieć. Telefonuję, słyszę dzwonek w domu. Przynajmniej dobrze, że jest połączenie. Telefon nie odpowiada. Pożyczam od chłopaków długopis. Piszę list do Pani/Pana Obermeyer na resztkach wydruku z internetu z adresem Unterkunftu. Wracam do namiotu, zakładam, że pani Obermeier zapewne jest na święcie ludowym. Pytam barmana, czy zna taką panią i czy może jest ona na balandze? Zna! Jest! Wysyła kolegę, idziemy razem szukac pani Obermeyer. Bingo! 40-latka w bawarskim serdaczku, po piwku, uchachana.

Przedstawiam się jako zapowiedziany gość. No tak, jasne, zapomniałam! Ona w samochód (!), ja na rower, jak na skrzydłach, z powrotem!
Dom, gdzie wszystko jest jakieś takie stare. Ale zadowalająco czyste. Przypomina dom w Gromadce na Dolnym Śląsku sprzed roku, samotnego pana prowadzącego gospodarstwo.