Archiwum kategorii: Uncategorized

Strasznie szybko zleciał mi ten rok. Ponieważ w poprzednim roku miewałem problemy z nawigacją, spróbowałem kupić mapy i przewodniki przez internet. Nabyłem Samsunga III 8″ i poprzenosiłem mapy z wytyczonym szlakiem ze stron poświęconym Camino na pliki *.jpg, które powgrywałem … Czytaj dalej →

Jak poprzednio, film puszczony wstecz, przesiadka w Bazylei, noc w autobusie, dojeżdżam do Warszawy. Etap trzeci zamknięty.

Opuszczam gościny dom Th. Będę go dobrze wspominał. Patrycja proponuje, że podrzuci mnie na dworzec autobusowy. Wychodząc zatrzaskujemy w środku klucze, trzeba się włamać od tyłu, używamy kosza do śmieci. Dworzec, a właściwie przystanek autobusowy, koło dworca kolejowego SNCF. Jakieś … Czytaj dalej →

Niedziela. Jutro powrót. Udaję się na zwiedzanie Dijon. Trochę wizyta sentymentalna, po raz pierwszy byłem tu w roku 1980. Ponad 30 lat! Zabytki się chyba nie zmieniły, te same pałace, te samo kościoły. Ta sama sówka, wyrzeźbiona w narożniku kościoła, … Czytaj dalej →

Sobota. Objeżdżam jeszcze raz Gray, podziwiam katedrę. Kieruję się do mostu na Saonie. Jestem w Burgundii. Krainie, która kiedyś była potężnym i bogatym państwem. W jednej ze wsi uderza mnie widok opuszczonego kościoła. Pewnie parafia zbyt mała, parafianie obojętni, kościół … Czytaj dalej →

Piątek. Ruszamy skoro świt z przysiółka Les Monins. Ja na rowerze, pielgrzymki korzystają z uprzejmości p. Py i dają sie podrzucić samochodem do szlaku. Filain, zamek i zagłębiam się w las. Wieś ma świadomość, że leży na Camino, o czym … Czytaj dalej →

Czwartek. Odbieram rower z garażu M., błądzę jeszcze kwadrans po Belforcie, i znajduję bramę z wyjściem w kierunku Camino. Wszystko pod znakiem Vaubana, genialnego fortyfikatora. Lilie burbońskie na bramie, jeszcze kilkadziesiąt lat miały kwitnąć, zanim nie zmiotła ich Rewolucja. Oznakowanie … Czytaj dalej →

Środa. Przed wjazdem do Colmaru cmentarz wojenny z poległymi w wojnach kolonialnych Francji w płn. Afryce. Na tablicy kilka nazwisk polskich, ludzi pochodzących z alzackich wiosek, zapewne potomków emigrantów z lat 20-tych. Robert Zagała, Joseph Pedziwiatr, Paweł Tkacz-Zurakowski, Thade Cichon, … Czytaj dalej →

Wtorek. Żegnam się z mikrosamochodzikiem elektrycznym J.-P. i ruszam z powrotem do szlaku. Muszę dojechać do kanału. Na platanie koło mostku znak. Czy to tylko zbieg okoliczności, że Camino przebiega drogą, po której przed trzydziestu laty chodziłem? Superprzyjemna trasa, wzdłuż … Czytaj dalej →

Poniedziałek. Piękny alzacki dom moich przyjaciół C. Pamiętam, jak wyglądał 30 lat temu. Dużo się zmieniło. Odpoczywam, robię pranie, przegląd techniczny roweru. J. wspomina, że zdarzało mu się jeździć rowerem do Strasbourga, to tylko kilkanaście kilometrów wzdłuż kanału. J.P. pracuje … Czytaj dalej →