Dzień pierwszy pierwszego odcinka: z warszawskiej Ochoty do Gąbina (PL)

Wtorek.
Pierwszy dzień dojazdu do Camino. Chciałbym przenocować w Łącku.

Wyruszam zgodnie z zasadą: spod własnego progu. Dobrze się składa, bo mieszkam na Ochocie i mogę wyjechać spod kościoła św. Jakuba.
Nie wiem, czy ma on coś wspólnego z pielgrzymkami, bowiem powstał w czasach dość nowożytnych, nie ma jeszcze nawet stu lat, ale jest doskonałym miejscem startowym, gdyby pielgrzymki z Warszawy się upowszechniły: jest ładny (neoromański?), doskonale organizuje przestrzeń na Ochocie i mimo że bywa nadmiernie i tandetnie ozdabiany z zewnątrz, ma w sobie coś szlachetnego.

Słońce, ulicami Grójecką, a potem koło Hali Kopińskiej, ścieżką wzdłuż Alei Nowojerozolimskich jadę w kierunku Castoramy. Ul Popularna to już Włochy, za Castoramą w prawo, równolegle do Popularnej, w lewo ul. Milanowską, w prawo Sklepową do torów, potem Tynkarska, kawałek marnej drogi, dalej Tynkarską od torów do Zapustnej, Zapustną w prawo do torów, wzdłuż torów, Wiosny Ludów do końca.
Przez park do Cierlickiej, Cierlicką w prawo, znowu tory, koło stacji PKP Ursus, Władysława Jagiełły, za rondem dalej prosto Władysława Jagiełły do skrzyżowania, wzdłuż Warszawskiej. Domy coraz niższe, wszystko jakieś takie zakurzone, ale jedziemy.
Skrót przez pola, Rajdową w lewo, Konotopa, wyrzuca mnie do torów w Broniszach, wracam, pierwsza pomyłka w drodze.

Za Konotopą dalej prosto Żbikowską do skrzyżowania, Domaniewska, zamiast bezpośrednio na droga Nr 781 Domaniew, wjeżdżam do Pruszkowa, objeżdżam do Domaniewa przez Mosznę, potem Płochocin SHR, w Józefowie w lewo, a potem w prawo Rokicka.
Rokitno majątek. Kończą się brzydkie ni to wsie, ni to przemysł podwarszawski, zaczynają pola.

Błonie: Pilsudskiego, Okrzei, JPII, Traugutta, Bieniewicka, wylot z Blonia na Bieniewice, Błońska, w lewo na Bronisławów, Regów ; Kaski, mijam po lewej zabudowania kościelne Szymanowa, grupa kobiet na rowerach, wygląda jak wycieczka, z bliska bardziej kobitki miejscowe.

Kawęczyn, Mikołajów aż do drogi krajowej Nr 50. Pierwsza krajówka na trasie. Ruch spory

Dojeżdżam do wielkiego ronda, trochę zdezorientowany. Pierwsza porażka wynikająca z nieaktualności mapy. Niepotrzebnie kieruję się w lewo E2 zamiast jechać przedłużeniem N50 do miasta. Gdy tylko to możliwe, zjeżdżam w prawo do miasta. Dość długi przejazd ul. Piłsudskiego ścieżką rowerową, chwała Ci, Burmistrzu Sochaczewa, potem do mostu na Bzurze.

Chmurzy się. Przejechałem most, znowu natykam się na tę sama obwodnicę. Zaczyna padać. Chcę na Sanniki, przejeżdżam na drugą stronę obwodnicy, nie mam pewności jak na Sanniki (mapa!) i pytam w jednym z domów tam stojących. Pan wyjaśnia mi, że najlepiej wzdłuż krajówki N50. Zaczyna padać.

Na szczęście wzdłuż N50, która zamieniła się w dwupasmową ekspresówkę, jest ułożona ścieżka pieszo-rowerowa, wąska, chyba rzadko używana, ale świetnie, że w ogóle jest. Po obu stronach wysokie trawy, deszcz idzie ostro. Tiry śmigają. Zaczynam czuć się zmęczony. Przejazd monotonny, zaczynam przemakać. W końcu jest droga na Sanniki N577. Spokojniejsza, deszcz nadal pada.

Przelatuję Sanniki, pojawia się zielony szlak rowerowy Velo Masovia Nr 20 na Gąbin. Deszcz przycichł, na szczęście ciepły.

Widzę po lewej bar, jeść! Skręcam z szosu do baru i oto – chwila dekoncentracji, spadam z przepustu na drodze do baru i ląduję w rowie! Dość głęboko i mokro po deszczu. Rower na mnie. Jakoś wyplątuję się. Szkiełko od okularów wypada. Pierwsze ostrzeżenie – jestem zbyt zmęczony. Pan w barze życzliwie serwuje mi żurek, karkówkę z frytkami, herbatę! Trochę doprowadzam się do porządku. Ciągle mokry. Czuję, że do Łącka nie dotrę. Kręcę dalej trochę zrezygnowany.

Nagle, przed Gąbinem po lewej stronie szosy stacja benzynowa i noclegi. Pustawo, pytam obsługi, miejsca są. W pokoju rozbieram się do gołego, wszystko rozkładam po dużym pokoju do wysuszenia. Koło 21:00 zasypiam.

Przejechałem dziś 101,4 km.
Od startu 104 km.
Do Santiago jeszcze 2901 km

(najkrótsza droga liczona według Google Maps, pieszo )