Trzeci dzień drugiego odcinka: od Benátky do Pragi (CZ)

Wtorek.

Ładnie tu, ale ruszam dalej, drogą 610 na Starą Boleslav, przecinam autostradę E65.
Stará Boleslav, pomniczek walecznego króla Wacława. To ten, co z Łokietkiem wojował.
Most na Łabie się buduje, prowizoryczną kładką na drugą stronę Łaby.

Kilka km po głównej drodze w deszczu, w czerwonej pelerynie, mam nadzieję, że widać mnie z daleka. Potem odbijam w lewo na Jenštejn, gotycki zamek na wodzie.

Praga-Vinoř, teraz przedmieście.

Długa droga, niezbyt wygodna w deszczu, chodnikami i pseudościeżkami rowerowymi w stronę miasta.

Dzielnica Osek. Stacja benzynowa. Czy muszla firmy Shell jest też muszlą św. Jakuba? Czy plakat głosi „Oszczędźcie aż 1 litr”?. Na rowerze – z pewnością… Kiedy odjeżdżam, okazuje się, że na cudnym banerze zostaje plama z błota z mojego koła.

Szalooooony zjazd ulicą …. Bliżej centrum. Ładnych kilka minut, w dół, w dół…

A potem Sokolovską, i Sokolovską i Sokolovską bliżej centrum.

W końcu Wieża Jindřišská, Henrykowa.

Docieram do hostelu Chilly. Niedaleko Wełtawy, stara kamienica z mieszkaniami przerobionymi na pokoje hostelowe. Przed hostelem siedzi gość, który wygląda jak rastafarianin, Jamajczyk.Jedno stare mieszkanie z pokojami z centralnego przedpokoju. Standard surowy, w pokoju cztery łóżka. Niezbyt sympatycznie. Jakiś Japończyk(?) o płci naprawdę nieokreślonej dopytuje recepcjonistę o jakąś imprezę. Towarzystwo jak z parady równości, faceci w rajstopach i różowych perukach.

Recepcjonista Słowak, pełne zrozumienie dla roweru, parkujemy na dole w kanciapce.

Wyluzowany idę do centrum do księgarni po dokładniejsze mapy na dalszą część drogi. Kupuję fast food. Vaclavskie Namesti superturystyczne jak zawsze.

Prażanie składają hołd Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej	Po Pradze, pieszo

Nagle słyszę donośny, niski, ciągły dźwięk, jak dolny rejestr organów. Za chwilę włącza się drugi, w tercji. Pierwszy gaśnie, włącza się trzeci, czwarty, kolejny, tworzą niesamowitą atmosferę. Widzę, że dźwięk płynie z samochodów, na dachach których ustawione są głośniki, samochody jeżdżą po placu, dźwięki płyną z różnych stron, synchroniczne i zharmonizowane.

Jakaś kobieta, też poruszona, na mój pytający wzrok mówi: Jutro rocznica wojny, to na pamiątkę.

Wojny? Jakiej wojny? Ach tak, dziś 21 czerwca, jutro plan Barbarossa. 70 rocznica. Czyżby Czesi, tak jak Rosjanie, uważali, że druga wojna światowa zaczęła się dopiero od inwazji Niemców na Związek Radziecki?

Włóczę się, Teatr Narodowy, pół tradycyjny, pół nowoczesny. Dziwolągi architektoniczne.

Piwko na Wełtawie

Spotykam grupkę rowerzystów, którzy przyjechali z Brna.

Na moją cześć akcenty polskie, nazwy barek “przejdziem Wisłę, przejdziem Wartę…”

Życie na rzece. Właściwie, dokąd spływa Wełtawa?

Wracam leniwie do hostelu. U Wienamczyka zupa pho, u mojego Wieta w Hali kopińskiej lepsza. Prawosławny kościół, gdzie kultywują pamięć zamachowców na Heydricha – rozczulające bohaterstwo spadochroniarzy: „O, tu strzelali”. Po powrocie stawiam sakwy blisko głowy, zostawiam światło i idę spać. Około 23-24 przychodzą współspacze, dość kulturalni. Noc szarpana.

Przejechałem dziś 45,6 km
Od startu 888,5 km
Do Santiago jeszcze 2337 km: najkrótsza droga liczona według GoogleMaps, pieszo