W Norymberdze, start do kolejnego odcinka (D)

Czwartek

Autobus przyjechał punktualnie. Pada. Przeciągam mój wynalazek niecałe sto metrów do hostelu koło dworca. Rejestruję się, na dziedzińczyku składam rower do kupy. W dolnej salce kilkanaście rowerów jakiejś grupy niemieckiej, która podróżuje mimo deszczu. Dostaję miejsce w pokoju czterosobowym z oknem w stronę przystanku autobusowego.

Widok z zamku

Wychodzę na miasto. Metodą ruchów Browna, czyli błąkając się, zwiedzam. Podobieństwo do Krakowa uderzające jednak. Przechodzę obok pomnika, gdzie dwa lata temu zgubiłem prawo jazdy, a potem się znalazło. Wchodzę na zamek cesarski, przypomina Wawel, pod zamkiem jakiś festyn, ale niemrawo, bo deszcz pada, wisi nad głową albo pada. Miasto podtopione. Zachodzę jeszcze raz do kościoła św. Jakuba, jest to najwyraźniej hub komunikacyjny do Composteli.

W hostelu mam towarzyszy w pokoju, bardzo ładna czarnoskóra Francuzka i chyba Austriak, w podeszłym wieku, typ wiecznego wędrowca. Niestety, śpi w ubraniu i chrapie.

Przez okno widzę, że deszcz pada coraz intensywniej. Jakiś człowiek rozkłada pod podcieniami tektury do spania, jak w Bangladeszu.

Willkommen in Deutschland…