Wtorek.
Jeszcze dość ciemno, świt. W albergue poruszenie, wszyscy na nogach. Za kilka euro wykupuję opcję przewiezienia mojego bagażu tj. sakw na drugą stronę przełęczy. Ma to sens, bo rower i tak muszę przepchnąć, nie mam zamiaru kręcić pod górę. Sakwy będą do odebrania w restauracji w Roncesvalles w Hiszpanii.
Ruszam razem z innymi.Po wyjściu z miasteczka droga idzie pod górę. Podobno tym szlakiem Napoleon przeprowadził wojska do Hiszpanii, omijając inną przełęcz. Pireneje jako naturalna granica to dobry pomysł.
Ciemnawo. Obok jakiś Włoch pcha rower, bardziej wypasiony od mojego Krossa, chyba coś mu się już uszkodziło. Odczuwam niechrześcijańską satysfakcję.
Podobno równolegle do pieszej idzie droga dla samochodów, ale oczywiście idziemy szlakiem pieszym, jest zresztą wyasfaltowany.
Coraz wyżej, słońce zaczyna wychodzić. Mam szczęście. Na Camino podobno zwykle pada.
Oznakowanie takie, że ślepy by trafił, mieszają się znaki z muszlą, biało-czerwone francuskie i pojawia się hiszpańska żółta strzała. Dla tych, którzy muszą teraz zjeść śniadanie, niewielkie schronisko. Przez pewien odcinek idę i gawędzę z Niemcem urodzonym w Kazachstanie. Wszystkie plecaki, buty, wyposażenie jeszcze nowe.
Górskie pastwiska na kształt połonin, piękne baskijskie krowy, owce i kudłate koniki.
Gdy zatrzymuję się robić zdjęcia, mija mnie grupka brazylijskich cyklistów, którzy wbrew zdrowemu rozsądkowi nie zsiedli z rowerów.
Przełęczą
Tempo ich podjazdu nie jest większe od powolnego marszu, ale jadą.
Piechurzy się rozciągnęli, jednak zawsze w polu widzeniu kogoś widać.
Szczęście krowy
Cudnie!
Na wysokości 1095 m statua Matki Boskiej Biakkori, było tu kiedyś schronisko.
Kładę się na króciutkiej trawie. Mijają mnie ludzie, ale ich obecność jest zupełnie nieinwazyjna. Widać, że idą, bo mają cel.
Nade mną krążą pirenejskie orły.
Ostatni francuski przekupień, stawia pieczęcie do credencialu, coś sprzedaje. Ostatnia tablica francuska wykuta w kamieniu, kilometraż nie zgadza się, ale przecież odległość zależy od trasy. Źródło Rolanda, w ogólniaku sto lat temu czytałem pieśń o Rolandzie w przekładzie Boya-Żeleńskiego. Dlatego trzeba czytać lektury. Cos z nich zostaje, mit rycerza doskonałego przehibernował we mnie pięćdziesiąt lat i oto się materializuje. To było zapewne niedaleko stąd. Góry były na pewno wtedy pokryte lasami, wszystko się zmieniło, ale imię rycerza zostaje. Warto być rycerzem?
Przy źródle jakiś jegomość klei podarte buty. Już teraz podarte? jeszcze siedemset kilometrów…
Niezauważalnie przechodzę granicę. Stella kamienna z napisem po hiszpańsku i baskijsku. Jestem w hiszpańskiej Nawarze. Przełęcz Bentarte. Maleńkie schronisko, raczej budka chroniąca przed deszczem Izandorre. Dzisiaj fajna pogoda, ale można sobie wyobrazić, że w czasie deszczu albo mgły jest bardzo przydatna. Następna przełęcz Lepoeder 1429 m. Jak na razie najwyższy punkt Camino. Być może tu właśnie zginął Roland, czyli Roldan czyli Orlando. Grupka pielgrzymów, między innymi jakiś dziwoląg na rowerze o super szerokich kołach.
Widać już stąd Hiszpanię za Pirenejami. Istnieje stąd podobno krótkie i niezbyt bezpieczne zejście, wybieram więc drogę NA2033, wyboistą i w okropnym stanie, ale prowadzi niewątpliwie w dół. Na dole kaplica Ibaneta, potem kawałek dobrej szosy, w dół.
Dawny klasztor, wiekowe refugio. W restauracji odbieram sakwy, dojechały. Przy okazji zamawiam na wieczór posiłek pielgrzyma, wspólny. Pierwsze hiszpańskie albergue na trasie, kombinat, bardzo dobrze zorganizowany, wypełniam ankietę statystyczną. “Cel pielgrzymki?” – No właśnie, ilu tych skośnookich turystów wybiera cel religijny? Nawet pielgrzymi z Polski, cóż dla nich znaczy św. Jakub?
Zostawiam rower w pomieszczeniu gospodarczym, idę powłóczyć się po Roncesvalles. Średniowieczna kaplica, akcenty pielgrzymie.
Wieczorem kolacja, przy stole Brazylijka, Niemka, para Nowozelandczyków. Kolacja ma znamiona elegancji. Czysty obrus, kelner…
Osiemset lat temu pielgrzymi o tej porze właśnie układali się do snu po seansie tłuczenia wszy.
Czasy się zmieniły, na szczęście.
Map of the route “Trzeci dzień piątego odcinka – przez Pireneje do Roncesvalles (F-E)”: 26,003 m, 1,486 m of climbing and 718 m of descent, elevation between 177 m and 1,427 m, time 47:52:17. It starts at 43.16356, -1.23550 and ends at 43.01036, -1.31999 (latitude, longitude).
Dziś przemaszerowałem, ale z rowerem pod pachą, 26 km. Od startu 3140 km, w tym pociągiem 158 km, samochodem 33 km. Do Santiago jeszcze 704 km: najkrótsza droga liczona według GoogleMaps, pieszo.
