Czwartek.
Z nowymi siłami na zachód. Przedmieścia, suburbia. Na chwilę postój w Villadengos del Paramo. Sporo pielgrzymów z Azji. Co ich tutaj pcha? Na którymś z postojów próbowałem nawiązać kontakt z Koreańczykiem, nie mówił żadnym dostępnym językiem. Na ile obca była mu tutejsza cywilizacja?
Rio Orbigo,
Rzeka Orbigo i wieloprzęsłowy średniowieczny most na tejże. Zapewne w czasie wysokiej wody wszystko jest zalane. Na moście w XV w odbywały się turnieje rycerskie. Teraz służy do fotografowania.
Za Hospital de Orbigo polną drogą aż do Villas de Orbigo, a potem Santeibanez de Valdeiglesias, ciągle płasko i rolniczo. Na skrzyżowaniu pięciu kamienistych dróg kamienny krzyż, a obok idiotyczny manekin przedstawiający pielgrzyma. Kawałek przez bylejaki las. W ogóle tu słabo z lasami, zapewne wycięte jeszcze w starożytności.
Na płaskim i wietrznym odcinku coś w rodzaju zniszczonego rancza: Dom Bogów, posthipisowska inicjatywa. Można kupić coś do picia. Zapaszek new age, mętnawa symbolika.
Miejsce odpoczynku i punkt widokowy. Krzyż św. Toribiusza. Lokalny święty i biskup. Widok na pobliskie San Justo de la Vega i bardziej oddaloną, ale doskonale widoczną Astorgę z jej katedrą i domem biskupim.
U wejścia do San Justo statua pijącego pielgrzyma, świetnie uchwycona typowość. I jasne, że każdy tu robi zdjęcie, a niektórzy selfie. A potem już Astorga, pielgrzym z walizką i wspaniała katedra. Zażywam odpoczynku przed nią. Dość gruba niewiasta z poranionymi stopami mówi że chyba zakończy już swoją pielgrzymkę. Nie dziwię się, bo wędruje w jakichś pantofelkosandałkach. Niemniej kilka etapów już przeszła.
Obok katedry pałac biskupi z deski Gaudiego. Chwalą go w przewodnikach, mnie wydaje się kiczowaty, jak wszelka architektura neo.
Kilka niewielkich kilometrów za Astorgą znajduję skromne albergue we wsi Murias de Rechivaldo. Mało pielgrzymów. Rozmawiam z hostellero, Pedro. Emanuje charyzmą, mówi, że był na wszystkich drogach Camino. Zgadzamy się ze smutkiem, że następuje banalizacja Camino, nieadekwatne elementy się mieszają, jakieś takie newage.
Robi mi herbatę, rewanżuję się wafelkiem.
Zdrowia, Pedro!
Cisza we wsi i spokój. Idę do lokalnej gospody coś zjeść. Mijam ładny kościółek wiejski z bocianami na dzwonnicy. W menu mięso maragato. Maragateria to region gdzie mieszka nieco odrębna wspólnota etniczna, Maragatos. Danie jak dla chłopa do kosy. Pewnie takie kiedyś bywały.
Map of the route “Dwunasty dzień piątego odcinka: z León do Murias de Rechivaldo (E)”: 54,146 m, 476 m of climbing and 419 m of descent, elevation between 815 m and 920 m, time 23:58:57. It starts at 42.59671, -5.56605 and ends at 42.46035, -6.10598 (latitude, longitude).
Dziś przepedałowałem 54 km. Od startu 3635 km, w tym pociągiem 158 km, samochodem 34 km. Do Santiago jeszcze 245 km: najkrótsza droga liczona według GoogleMaps, pieszo.
