Wtorek.
Z Arzúa szosą N-547, po kilku kilometrach ostro w prawo w kierunku wsi A Peroxa, a potem laski, drobne wsie. Po półtorej godzinie we wsi Salceda (42,925392°, -8,284922°) tablica “Wilhelm Watt, Pielgrzym, Dotknął Boga w wieku 69 lat, o dzień drogi do Santiago, 1979”. To był Szwajcar, ktoś postawił mu tablicę, trochę jak memento mori dla innych.
Pod tablicą kamyki kładzione przez tych innych.
Kolejne słupy kilometrowe, w mizernym lasku rozbity namiot jakiegoś wydrwigrosza, który udaje kogoś kim nie jest. Litościwi pielgrzymi zostawiaja mu co mają, głownie batoniki.
Pedrouzo, widzę pielgrzymow spacerowiczów z dzieckiem w wózku. Podobno ostatnie 100 km się liczy do Credencialu i certyfikatu.
Kawałek lasu z eukaliptusami. Przykład ekologicznego nonsensu: wyciąć własne lasy, aby potem sprowadzić z Australii eukaliptusy, które co roku się palą w wielkich pożarach, także w sąsiedniej Portugalii. Jedyny z nich pożytek, że kawałek cienia.
Eukaliptus – trochę przyjaciel, trochę agresor
Okrążyłem lotnisko, miejscowość A Lavacolla. Już widać miejskie autobusy z SdC. Nazwa przecudna, można przetłumaczyć na “Myjdupsko”. Kilka mil przed Santiago pielgrzymi doprowadzali się do porządku przed wejściem do miasta i myli po długiej trasie. Teraz tak nazywa się lotnisko. Ablucja tyleż higieniczna co rytualna.
Skromna tablica ku czci jeńców i więźniów wojny domowej, który w liczbie 2000 do 3000 tys jako robotnicy przymusowi budowali szkołę lotnictwa i przyszły port lotniczy dla Galicji, planowany przez Franco. Franco zresztą był Galicjaninem.
Uprzytamniam sobie, że jest to pierwszy na trasie przykład upamiętnienia wojny domowej.
Długa ulica św. Marka pomiędzy wsiami, potem pojawiają się tablice oznaczające teren wczasowo-wycieczkowy, drogowskaz do nieczynnego polskiego albergue, wzgórze Gozo.
Nagle wali po oczach coś wyjątkowo paskudnego, dwie ogromne spirale, niepasujące do niczego. Podjeżdżam bliżej: pomnik ku czci pielgrzymki JPII parę lat temu. Zdumiewające, że ktoś taki pomnik zatwierdził, tym bardziej, że stoi on na górce i narzuca się swoją obecnością.
Kaplica św. Marka z figurą świętego, któremu ktoś podarował malutkie buty pielgrzyma.
I ogromne, na setki osób, schronisko, zapełnione teraz tylko w małej części. Hospitalero rozmawia z gośćmi w 10 językach naraz. Niemka z malutką dziewczynką w wózku. Mała jest urocza.
Loguję się na pryczy, idę na wzgórze. Wspaniałe dwie statuy z brązu przedstawiające pielgrzymów zachwyconych widokiem wież katedry w oddali. Doszli! Jutro Santiago.
Map of the route “Siedemnasty dzień piątego odcinka: z Arzúa do Monte Gozo (E)”: 35,447 m, 774 m of climbing and 813 m of descent, elevation between 248 m and 420 m, time 09:59:45. It starts at 42.92994, -8.15302 and ends at 42.88855, -8.49536 (latitude, longitude).
Dziś przepedałowałem 36 km. Od startu 3897 km, w tym pociągiem 158 km, samochodem 34 km. Do Santiago jeszcze 5 km: najkrótsza droga liczona według GoogleMaps, pieszo.
