Na punkcie pobierania opłat przy zjeździe 8 z autostrady E80, Pyreneenne, “Pirenejki”. Autobus mój ma przyjechać z Hiszpanii o 3 rano.
Rower rozłożyłem na części i zapakowałem w torbę. Teraz wiadomo, po co wiozłem ją tyle setek kilometrów.
Pusto, niewielki ruch. Od miasta przyjeżdża kilka osób, wyraźnie na coś czekają. Wdaję się w krótką pogawedkę z grubym Portugalczykiem. Po pónocy przyjeżdża autobus liniowy z Portugalii, wysiadają pojedyncze osoby.
Zostaje samiutki.
Czas mija, lakki deszczyk, zaczynam zadawać sobie pytanie: a jak nie przyjedzie? Do Orthez nie bardzo jak jest się dostać, rower zapakowany…
Nagle od strony miasteczka leci dostawczak z rurami na dachu.
Wysiada z niego kilka osób. Już z daleka rozpoznaję po warczącym „rrrr”, którego nie wymówiłby żaden FGrancuz, nasz piękny język.
To przedsiębiorca z okolic Orthez, “Polak-hydraulik”, przywiózł kolegów, być może pracowników z Polski na ten sam autobus, na który czekam.
Pytam, czy zdarzyło się kiedykolwiek, żeby autobus nie przyjechał?
– Raczej nie – mówi.
Po trzeciej nad ranem na parking wtacza się wielki liniowiec ALSA.
Jesteśmy uratowani.
Bilety ok, bagaże ok.
Wewnątrz ludzie śpią. Znajduję sobie miejsce i ruszamy. Lekko świta.
Część drogi przesypiam.
Nad ranem w Bazylei przesiadka do autobusu polskiego przewoźnika i przez Szwajcarię, w ciepłym deszczu, do domu.
Szwajcaria w deszczu
Czwarty wielki etap zamknięty.