camino

Minął niemal rok. Tymczasem kupiłem kilka map, poczyniłem pewien research internetowy. Zamierzam wystartować ze Zgorzelca, przepedałować do praskiego odcinka Camino, potem przez Pilzno do Bawarii.

Mapa w Wikipedii zaczyna opis Drogi od Pragi, ale oczywiście muszę skończyć odcinek śląski Camino: Głogów – Praga.

Kierując sie dobrymi radami, nabywam przeciwdeszczową pelerynę rowerową, w kolorze pomarańczowym, oraz specjalną torbę pozwalająca na spakowanie roweru, naturalnie po jego uprzednim rozłożeniu, i wrzucenie go do bagażnika autokaru.

Netbook, apteczka. Spodnie przeciwdeszczowe nigdy nie używane wcześniej. Lepsza lampa.

Czwartek.

Dworzec kolejowy Zgorzelec Miasto. Rozpadająca się rudera. Bilety sprzedają w kiosku z artykułami dla zwierząt. Ogólny bałagan związany z istnieniem kilku spółek kolejowych, których bilety nie są wzajemnie honorowane. Przechodzę przez bardzo wysokie przejście nad torami, z rowerem oczywiście problem, pomaga mi cudzoziemiec mówiący po polsku troszeczkę. Okazuje się Niemcem być.

Jedziemy szynobusem wygodnym i czystym do Wrocławia. We Wrocławiu bałagan niewiarygodny, w remoncie, nic się nie zgadza, rozkłady itd. W końcu przyjeżdża piętrus, rower wchodzi do niego. Z rozmowy z Niemcem wynika, że jest człowiekiem o dość szerokich horyzontach, 50-latkiem posthipisem. O poglądach antysystemowych. Nie udaje mi się uruchomić internetu przez Orange free. W Katowicach bardzo szybka przesiadka. Dojeżdżamy 17:30 na Centralny. Ładujemy plecak Arne na rower i dochodzimy do mojego domu na Ochocie. Pierwsza pętla zamknięta. Wróciłem.

Dzwonię tu i tam. Ania przynosi materac, samochód ciągle zepsuty. Idziemy z Arne na pizzę. Zawija na później kawałki, które zostały.

Środa.

Duża wieś Gromadka – agroturystyka, wstaję wcześnie, piękny dzień, wszyscy jeszcze śpią. Gospodarz ma wieszaki identyczne jak u mnie w domu rodzinnym w Płońsku. Te moje znalazły się w centralnej Polsce z pewnością z szabru, właśnie stąd z Dolnego Śląska.Pan Józef daje mi pieczątkę gospodarstwa. Nie mam nic na śniadanie, więc kupuje w sklepiku dwa rogale pączkowe i maślankę.

Kierunek Osła. Za fabryką ceramiki z kominem w pola. Robotnicy drogowi pytani drogi nie znają. Kościół w Ośle trochę zniszczony.

Starszy człowiek z wiadrem kieruje mnie na właściwa drogę. Gorąco i pięknie. Polna droga, oznakowana. Dojeżdżam do wielkiej płyty betonowej. Resztki lotniska radzieckiego, jakieś budynki. Szlak się urywa, trzeba przekroczyć ruchliwą drogę (A4, E40). Spory zakład produkcyjny, podjeżdżam od tyłu. Firma Hoermann, ta od drzwi garażowych. Duża i dobrze wyglądająca. Strażnik kieruje mnie do wiaduktu pod A4, kawałek świetnego asfaltu (Hoermann?). Robi się chyba jakiś rozjazd. Pod mostkiem przejeżdżam do kierunku Szczytnicy. Spotkany gadatliwy spacerowicz opowiada, jak kiedyś wybrał się dla żony po kapustę kiszoną, jechał rowerem krajówką i doznał panicznego strachu. Szczytnica Osiedle, naprawdę nie znajduję na mapie, ponoć wojskowe.

Szlakiem rowerowym prosto do Kraśnika, potem w lewo na Kruszyn i równolegle do drogi na Bolesławiec.

Bolesławiec się nurza w upale…

Na rynku dzieci polewają się z improwizowanego prysznica. Pan pokazuje mi kierunek na bankomat. Idę przez miasto, do mostu, a potem długa ulica Zabobrze, która wyprowadza równolegle do wylotówki. Rozkopy straszne. W pewnej chwili przejście wręcz niebezpieczne, pomaga mi chyba geodeta, gdyby nie pomoc, chyba bym nie przeszedł. Zatrzymuje mnie i szczegółowo wypytuje o Compostela. Ma wielką chęć udać się tam, słyszał w Radiu Maryja o jakichś pielgrzymach, co mało nie umarli po drodze (por el Camino :)) – zapewne w Pirenejach.

Przez Mierzwin, Ocice do Nowogrodźca nad Kwisą. Duża gmina, ładnie utrzymana, kościół z pięknym miedzianym hełmem. Przed 13:00, pizzeria jeszcze nie działa. Tablica z opisem turystycznych urokow Związku Miast Kwisy. Gorąco. Wyjazd na Nawojów Łużycki, Radogoszcz i Lubań. Śliczne miasteczko, neogotycki kościoł. Nowa architektura na rynku pomieszana ze starą, W restauracji zamawiam flaczki, pan obok mnie kartofelki z kapustą – wygląda pysznie. Z żalem wychodzę. Dołącza szlak dolnośląski, pojawiają się także inne oznakowania .

Potem Pisarzowice, w prawo na Henrykow, gorąco, atmosfera jak w Arizonie w południe. Znowu przez pola, bezludnie.Koniec Henrykowa Lubańskiego, stary cis, prawdopodobnie najstarsze drzewo w Polsce, być może ma 1300 lat, ledwo stoi na pniu zniszczonym. Dziewczynka z gospodarstwa obok proponuje mi kupienie jagód, kupuję pół litra za 4 zł i pożyczoną łyżką wchmulam z rozkoszą.

Gronów, Pokrzywnik. Kościół w Pokrzywniku trochę zniszczony, krzyż pokutny. Zamiast w lewo (szlak?) daję w prawo, przejazd nad autostradą A4, potem Żarska wieś, przecinam 94 do Żarek i nakładając czasu i drogi do Jędrzychowic, zniszczony bardzo kościól, jeszcze raz A4 i do przejazdu w Jędrzychowicach.

Jędrzychowice, noga z pedału.

Wjazd do Zgorzelca. Camping, rozpadające się domki. Jadę do centrum. Hotel pod Orłem ***, pani recepcjonistka przez 15 minut nie interesuje się mną, więc ja przestaję się interesowac noclegiem w hotelu pod Orłem. Dziewczyny nastolatki stoją pod hotelem rozgorączkowane obecnością ciemnoskórych chłopców z Bahrainu – chyba jacyś sportowcy. Rozczulająco głupi wszyscy.

Paręset metrów dalej Dom Turysty, wspólne łazienki na korytarzach, standard PTTK-owski. Rower zostawiam koło recepcji. Gorąco.

Przesypiam trochę, o 22 ruszam coś zjeść. Pizzeria Corsica zamyka się, kolację udaje się zjeść w restauracji greckiej. W okolicach sporo Greków mieszka, jeszcze od lat pięćdziesiątych. Pieszo wędruję przez dość wymarły Zgorzelec. Jutro wracam.

Przejechałem dziś 92 km.
Od startu 685,5 km.
Do Santiago jeszcze 2467 km

(najkrótsza droga liczona według Google Maps, pieszo )

Wtorek.

Wyjazd 6:50 bez śniadania, batonik Lions. Zapytany człowiek (rowerzysta) straszy górkami, pokazuje drogę na Jakubów, droga 34 na Nową Sól, spadam w lewo. Rzeczywiście górki i dołki, otwarta przestrzeń, asfaltówka w Kurowicach, kupuję drożdżówkę i maślankę.

W Jakubowie kościół zaaranżowany na rok Jakubowy. Tu się zaczyna odcinek dolnośląski. Niejasne jak jechać dalej. Chłoporobotnicy koło sklepu sugerują przejazd koło cmentarza.

Ruszam. Przecinam asfaltówkę, na górze surrealistyczny niebieski prostopadłościan, kopalnia miedzi. Jerzmanowa czysta i nowoczesna. Do Obiszowa 4 km zjazd. W Obiszowie nie potrafię trafić na zielony szlak przez las. Jadę przez Dużą Wólkę i Świnin na Żuków. Potem Komorniki, Trzebcz – urozmaicony teren. W Trzebczu popas przy sklepie. Pięciolatek Piotruś mówi jak się nazywa i gdzie mieszka, i pyta mnie o to samo.

Wjazd do Polkowic – sztuczne, nowoczesne, industrialne miasteczko. Dostaję SMS od Orange, że niezapłacony rachunek. Dopadli mnie tu, na końcu świata. Na ryneczku wyglądającym jak dekoracja teatralna, jakieś zajęcia z rysowania dla dzieci. Nie mogę znaleźć modemu. Katastrofa! Pytam o pocztę, bank pocztowy. Płacę 89 zł rachunku. Młody ojciec z wózkiem pokazuje wylot na Sobin. Kierowca mnie zgania z jezdni, bo obok jest ścieżka rowerowa obok, i ma rację..

Spotykam pielgrzyma, pierwszy peregrino, idzie sam z Gniezna, pochodzi z Krakowa. Był już na przejściu z Logrono, będzie nocował w Polkowicach.

Do Sobina szlakiem rowerowym/Camino. Wypadam w Nowej Wsi. Miejscowy mówi, że ma 4 lata urlopu i nigdzie się nie wybiera. Potem przy skrzynkach z pocztą ładna dziewczyna pokazuje drogę – przez jezdnię i dalej.

Gubię oznakowania Camino w lesie. Cofam się, zaczyna padać deszcz. Probuję zorientować drogę kompasem. Pada. Jadę drogą leśną na chybił trafił, po 20-30 min dojeżdżam do szosy. Szosa paruje. Docieram do wsi Trzmielów. 10-15 km w plecy! Nie wiem, w lewo jechać, czy w prawo. Na przystanku PKS kompasem określam kierunek jazdy. Deszcz lżeje Dojeżdżam do Chocianowa, po drodze ojciec z 2 dziećmi na rowerze.

Chocianów, spore miasteczko. Pizza szefowej. Deszcz pada, radosne jedzenie pizzy i rozmowa z lokalnymi o zaletach szpinaku. Mój rozmówca jeździ po Polsce jako serwisant pieców chlebowych. Przyjemnie i nieśpiesznie. Wyjeżdżam z Chocianowa. Niedaleko Chojnów. Ładna mokra droga prosto przez las, Nowa Kuźnia, droga paruje, akurat jedzie pociąg. Modła, Długa Wieś do Gromadki. Agroturystyka. Solidne poniemieckie gospodarstwo, pan Józef samotnie prowadzi noclegi, pusto, jestem jedynym gościem. Wszystko nie do kompletu. Łazienka ogromna, na podwórku zabytkowy piec chlebowy. Pan Józef mówi, że czasami robi dla dzieci pokazy pieczenie chleba. Suszę ręcznik, sklep zamknięty o 18:00. Modem się znajduje. Biorę od pana herbatę.

Przejechałem dziś 70 km.
Od startu 593 km.
Do Santiago jeszcze 2498 km

(najkrótsza droga liczona według Google Maps, pieszo )

Poniedziałek.

Śniadanko, pani bufetowa pomaga mi wynieść rower. Jakiś dżentelmen w skodzie z lekkim osłupieniem się dowiaduje, że jadę z Warszawy.

Piękny ranek, Na Święciechową cały czas ścieżką, za wsią w lewo szutrową aleją, potem Aleją drzew zabytkowych Niechłód, rodzinne okolice pani bufetowej, Osowa Sień (ładny kościół), pomnik buhaja reproduktora i Wschowa.

Tylne koło zgrzyta. Łapię jakiegoś chłopaka, aby pokazał mi warsztat rowerowy. Zawozi do sympatycznego domku, mały ogródek w kwiatach, pan się podejmuje. Wychodzę na pół godziny na miasto. Gorąco okropnie, miasto ze śladami dawnej świetności, na pograniczu historycznej Wielkopolski i Śląska, raczej Śląsk. Wracam, pana mechanika nie ma, pojechał coś kupić. Żona częstuje mnie chlebem ze smalcem z ogórkami i kawą. Pan przywozi tylną ośkę – moja pękła. Nie chce nic za naprawę, tylko 10 zł za ośkę, bo jestem pielgrzym. Wspomina, że jeździli z miejscowym księdzem rowerami do Częstochowy. W porządku facet.

Potem Konradowo, kościółek św. Jakuba?), Gola, przez las. Potem Serby, przedmieście Głogowa.
Most nad odnogą Odry.

Dość obskurny hotel robotniczy Interferie, łazienka wspólna na 4 pokoje. Wieczorem idę na spacer, plac centralny w remoncie. Pizzeria.

Przejechałem dziś 51,7 km.
Od startu 523 km.
Do Santiago jeszcze 2536 km

(najkrótsza droga liczona według Google Maps, pieszo )

Niedziela.

Wyjeżdżam z Mosiny. Pani z kuchni przygotowuje mi śniadanie i przyjmuje 120 zł w gotówce, bo nie umie obsłużyć kasy. Szefowa wczoraj mówiła, że może zainkasować kartą. Trudno.
Na wyjeździe z ulicy Chopina informuję jakichś poznaniaków, którzy zgubili się, a potrzebowali do Puszczykówka. Zabieram się z dwoma cyklistami ze Śremu, mijamy prywatne lotnisko ze lśniącym samolotem na nienagannie równej trawie. Przez las szlakiem rowerowym R-9 do Żabinka, a potem Żabna. Przez wieś przebiega wielkopolski odcinek Camino.

Drewniany kościół św. Jakuba w Żabnie. Spaceruję po cmentarzu przykościelnym.

   
Docieram do Rębinia, istotny punkt na trasie Camino, ale kościół, niestety, w remoncie.

Znowu przez las, bardzo dobre, nawet nadmiarowe oznakowanie Camino, zapewne lokalne władze kościelne mają świadomość, że leżą na szlaku. Miejcowość Górka, a potem Manieczki. Dawny wielki PGR, o układzie ni to wieś nie miasteczko. Z Manieczek do Błociszewa. Wychładzam się w kościele, gruby sympatyczny ksiądz, spowiada, ale z braku penitentów wdaje się w pogawędkę. Mówi, że kościelny do Leszna na zawody sportowe się udał.

Potem Mościszki. Pogawędka z kosiarzem siana w parku wiejskim, chwali się, że bardzo dobrze kosi.

Do Lubinia. Wspaniały klasztor. Odpoczywam od upału.

Lubiń, klasztor, chłodno, cicho, spokojnie.

Dalej w kierunku Osiecznej, miejscowość turystyczna, z nadzieją na nocleg w agroturystyce. Bez szans, setki samochodów, wygląda jak Zegrze w środku sezonu.

Decyduję jechać do Leszna. Ścieżka rowerowa na całym odcinku do Leszna. Spotykam młode małżeństwo cyklistów, ich synek 8-9 letni dzielnie pedałuje. Sugerują mi hotel koło stadionu żużlowego.

Wjeżdżam rondem, Leszno dobrze zroweryzowane, gdzieś ciągną tłumy ludzi. No tak, na stadion żużlowy, tam gdzie kościelny z Błociszewa… Objeżdżam jednostkę wojskową, pół miasta. Hotel Olimpijczyk? Klimaty klubowo-sportowe. W restauracji telebim z mistrzostwami świata w RP, ale nikt nie ogląda, wszyskich interesuje żużel, przez okno blisko stadion, ogólne podniecenie. Nawet paniom bufetowym się udziela.

Rower wnoszę do pokoju.

Przejechałem dziś 73 km.
Od startu 473 km.
Do Santiago jeszcze 2581 km

(najkrótsza droga liczona według Google Maps, pieszo )

Sobota.

Start agroturystyka Dąbrówka Kościelna godz. 7:20.

Przeglądam hamulec tylny roweru, jest krzywy, niesymetryczny, koło też bije.

Uroczy poranek, drogą przez las, dwaj Włosi odświętnie ubrani. Skąd Włosi w lesie?

Dojeżdżam do Murowanej Gośliny. Przy wjeździe do miasta z lasu jakaś firma z włoską flagą. To tłumaczy obecność Włochów, pewnie ekspaci. Dojeżdżam do kościoła św. Jakuba, fara.

Potem dalej przez Boruchowo do Owińsk. Miejsce weekendowe dla Poznania. Pałac z zamalowanymi oknami. Zjeżdżam w bok na Dziewicza Górę, jadę przez odkryty teren, bardzo gorąco. Zbijam się z drogi na Dziewiczą Gorę, mała osada, zero oznaczeń. Jest to kawałek Czerwonaka. Kluczę, z dwoma rowerzystami przygodnymi weekondowymi spacerowiczami ze Śremu wyjeżdżam, potem Kicin, Koziegłowy, pytam strażaka i wyjeżdżam na szosę do Poznania 196.
Przecinam drogę 5 i wyjeżdżam do jez. Maltańskiego. Objeżdżam dokoła jezioro. Pięknie zagospodarowane. Cholernie gorąco. Odpoczywam w zacienionym miejscu. Proszę jakąś parę o zrobienie zdjęcia. Przy Politechnice usiłuję zrobić zdjęcie termometru, 34°C, nie udaje się, bo kiedy już nacisnę migawkę, to się przełącza na wskazanie godziny! Na most na Warcie. Podziwiam Katedrę w perspektywie. Potem droga 261, Bardzo męczący wyjazd, gorąco i pyliście. Żurek bardzo smaczny zjadam. Górą przecinam A2.

Głuszyna. Kościół św. Jakuba. Ciągle bardzo gorąco, a w kościele chłód, przesiaduję dwa śluby, biorę Gościa Niedzielnego z reportażem z pielgrzymki do Santiago! Gorąco jak w Hiszpanii. Daszewice i długa droga na Rogalin.

Pałac Raczyńskich, restauracja, chcę coś zjeść jak człowiek przy stoliku, ale zmieniam zdanie po tym, jak pani kelnerka zwleka ponad pół godziny. Szpaler drzew. Wracam do drogi i przez Rogalinek do Mosiny. Tam szukam hotelu Hubertus na ulicy Chopina. Jadę kilka kilometrów równolegle do drogi na Puszczykówko nieutwardzoną ulica w kolorze szaroczarnym. Bardzo daleko się wydaje. Hotel, lepszej trochę kategorii, jakieś eleganckie wesele. Rejestruję się u elokwentnej właścicielki, lekko chyba pod wpływem wesela. Można zapłacić kartą. Pokoik jedynka mały.

Przejechałem dziś 70 km.
Od startu 400 km
Do Santiago jeszcze 2608 km

(najkrótsza droga liczona według Google Maps, pieszo )