camino

Poniedziałek.

Śniadanko w porządnym hotelu, śladu po wczorajszej balandze.

Jak dojechać z Altdorfu do Norymbergi? To już niedaleko, na ścianie hotelu wisi plan, na wszelki wypadek fotografuję.

Słoneczko wstało, ostatni rzut oka na ratusz w Altdorfie.

Od Altdorfu właściwie cały czas już ścieżkami rowerowymi. Na tej ścieżce biegają jacyś joggerzy, leśny park koło Feucht. Nareszcie zaczyna być ciepło.

Droga wylotowa z Norymbergi do Ratyzbony. Teraz kilka kilometrów przedmieściami, po drodze OBI i Praktiker, gdzie szukam tektury na opakowania. Znajduję duże pudła przeprowadzkowe. Planuję jutro przyjechać i nabyć.

Dość długi wjazd do miasta, bloki troche przypominające bloki w moim rodzinnym P., postawione podobno przez Niemców za okupacji.

Dojeżdżam do Hostelu am Banhof. Bardzo nowoczesny, czysty, zadbany , skrzyżowanie szpitala z więzieniem. Łóżko w czwórce. Jeszcze innych lokatorów nie ma. Recepcjonistka w hostelu Polka młoda. Są także goście w wieku dojrzałym , z dziećmi etc.

Moja prycza na dole.

Idę na miasto wymienić dolary na Euro. Trafiam na dworzec kolejowy, ładny, zmodernizowany, kurs dolara marny. Mój rowerek obok niemieckich kuzynów. Gorąco.

Nüremberg, spazierengehen.

Łażę po starym centrum, coś tam jem. Loving Hut nie jest wynalazkiem warszawskim.

Miłe szwendanie się pomiędzy pomnikami, barierki służą do przypinania. Nigdzie się już nie śpieszę.

A stare miasto oczywiście ładne. Kościół św Wawrzyńca.

Placyk przed kościołem i fontanna Cnót.

Słońce zachodzi, pod pomnikiem mierzę ramę rowerową, przy użyciu kartonika o wymiarach karty kredytowej. Samą kartę odkładam na barierkę…

Pod salonem Esprit wyrzucone odpowiednie kartony poustawiane porządnie, jakby przygotowane dla mnie. Kurde, Niemcy! Nie muszę wydawać kilku euro na opakowanie roweru. Na salonie Esprit reklama: Paryż, Londyn, Berlin, Norymberga, Warsaw. Tak, tak , Warsaw! Robimy się metropolią. Kartony wiozę do hostelu.

Dzień się kończy… W hostelu lekki szok – nie mam karty kredytowej i prawa jazdy! Z powrotem na rower i pod pomniczek! Nie ma. W kawiarni obok – nikt nie zgłaszał. Kanał. W hostelu nerwówa. A. pomaga mi znaleźć telefony w Polsce, gdzie zastrzegam kartę. Trochę zajmuje czasu, ale w końcu udaje się. W pokoju moim trójka młodych Meksykanów. Współczują mi. Dupam.

Przejechałem dziś 24,7 km
Od startu 1227,7 km
Do Santiago jeszcze 2059 km: najkrótsza droga liczona według GoogleMaps, pieszo

Niedziela.

Odjeżdżam spod gościnnego domu niedaleko torów, bez budzenia gospodyni. Ponownie przejeżdżam koło namiotu z drzewkiem majowym. Po imprezie już posprzątane.

Skoczywszy na rowerową ekspresówkę, dojeżdżam do Schmidmühlen. Jak widać, wszędzie rowerem da się dojechać.
Niedziela, ludzie odświętnie ubrani wędrują do kościoła.

Wpadam na szlak rowerowy, pokrywa się z Camino, w górę rzeczki Lauterbach.

Adertshausen, kościół za rzeczką.

Zamek Hohenburg.

Pomnik pielgrzyma. To zdjęcie bywa używane jako symbol odcinka trasy.

Dalej ścieżką. Kościół w Allersburg.

Miasteczko Kastl, mały rynek, fontanna, ludzie do pizzerii, restauracji. Fajny kot. Przyjeżdża kabriolet, wysiada para czarno-biała.

Lauterhofen, na zachód,na zachód…
Sindlbach, fontanna św Wawrzyńca. Fantastyczna zimna woda w źródle, napełniam butelkę wodą i, jak ostatnia dupa, zostawiam na murku. Pytam jakiejś damy o Norymbergę, ciut daleko, decyduję się przenocować w Altdorf.

Coś dla Ewy. Plakat na płocie, ktoś walczy z obejściem drogowym miejscowości Gnadenberg. “Nie! objazdowi Gnadenberg. Osłona przed hałasem zamiast objazdu!!”

Altdorf, zapytałem na stacji benzynowej, poradzili mi najlepszy hotel w mieście. Dalej już w takim razie nie jedziemy.

Loguję się w hotelu, mają prywatną imprezę, jakieś urodziny. Włóczę się po mieście, wybieram gotówkę z bankomatu.

Przejechałem dziś 70,7 km
Od startu 1203 km
Do Santiago jeszcze 2079 km: najkrótsza droga liczona według GoogleMaps, pieszo

Sobota.

Hotel Zur Krone w Eslarn. Śpię w tej przybudówce, standard ok, jest wszystko, czego potrzeba. Jem dobre śniadanie, rozmawiamy z wlaścicielem o planie jazdy na dzisiaj, daje mi jedną mapę a potem drugą. Mapy okazują się później niezwykle ważne. Trzeci anioł drugiego etapu. Jest sobota, nic nie da się kupić. Zur Krone to także Metzgerei – czyli spożywczy, czyli potraviny.

Eslarn, Maibaum, drzewko majowe, maszt z ozdobami stawiany w miasteczkach i wsiach Bawarii

Wyjeżdżam z Eslarn szlakiem koło stawku, wjazd do lasu i szlakiem rowerowym, górami i lasami, na południe do Teunz. W pewnej chwili w lesie mam wrażenie, że majaczę: na ściętym drzewie, w kolorowym ubranku siedzi dziewięcioletnia dziewczynka i bawi się kwiatkami. W środku lasu! Germański las, bracia Grimm, Czerwony Kapturek, Jaś i Małgosia! Wszystkie skojarzenia naraz! Gwałtownie hamuję. Za wzgórzem, kilkanaście metrów dalej, widzę samochód i mężczyznę, to najwyraźniej ojciec dziewczynki, tnie drzewo opałowe. Czar pryska. Dojeżdżam do Teunz.

Dalej przez pola, drogi asfaltowe acz nieuczęszczane, przez Voggendorf, do Rottendorf, Enzelsberg niedaleko miejscowości Oberkatzbach i Unterkatzbach. Co za nazwy: Górny Koci Potok i Dolny Koci Potok!

Za Enzelsberg widzę z daleka dwóch ludzi z kijami wchodzących do lasu. Idą po szlaku Jakobsweg, doganiam ich. Nie są pielgrzymami, ale ta idea wyraźnie im się podoba, choć wydają się słyszeć o niej pierwszy raz. Ładna droga turystyczna przez las, oznaczona jako Jakobsweg

W Schwarzach gubię się, zaczynam kierować się na Schwanndorf. W Altfalter dwie knajpy, ta po lewej zamknięta, ta po prawej o godzinie 17:00 nic nie wydaje. Proszę właściciela o wyjątek, puszcza mi muzyczkę i przygotowuje kiełbaski z kapustą, typisch deutsch, ma chęć pogadać. Typ porządnego ojca rodziny, sympatyczny. Starsza zalotna czterolatka, młodsza na rękach, ma na imię Johana. Przeprowadzamy rozmowę o popularności imion i modach w Bawarii i w Polsce. 2 razy herbata, gubię długopis.

Na skróty do Schwandorfu, przez Schwarzenfeld.

Dojeżdżam do skrzyżowania, zjazd do miasta w prawo, stacja benzynowa. Kupuję mielonkę na jutro, chleb, mapę zafoliowaną na jutrzejszy odcinek. Grupki niedzielnych rowerzystów w kaskach. Na moście pytam starszej damy o Schwandorf. Pokazuje mi drogę, przechodzę pasy szybkiego ruchu i wjeżdżam na mniejszą. Jedzie grupka kaskowiczów, 3 kobitki i facet, samiec alfa, przewodnik stada, z mapą. Pytam jeszcze raz o Schwandorf, każą mi jechać tą szybką. Myślę – może jest ścieżka rowerowa równolegle. Zawracam. Mijana starsza dama dochodzi, mówi – ależ skąd, to jest droga związkowa, czytaj stara.

Należy pytać starszych ludzi. Wiedzą więcej. Rozpędzam się po Bundesstrasse. Robi się ciemno – chmury. Zapalam lampkę, wkładam kamizelkę odblaskową. Dojeżdżam do zabudowań. Jestem w Schwandorf u celu.

A gucio! Jadę wzdłuż miejscowości, która okazuje się przedmieściem o nazwie Fronberg. Na tablicy znajduję, że moja ulica znajduje się w miasteczku satelicie Zielheim (nomen-omen!). Kobieta starsza lokalna wyjaśnia, że to jeszcze daleko. Młode dziewczyny nic nie wiedzą, jakaś czternastolatka okazuje się Polką nieznającą niemieckiego. Człowiek pachnący czosnkiem prowadzący starszą pania na wózku wyjaśnia, że mój Zielheim jest oddalony 8 km!

Policjanci legitymuja jakichś nastolatków (dragi?). Dojeżdżam do wiaduktu i przekraczam go. Teraz szybka i fajna ścieżka rowerowa. Całkiem już ciemno.
Zielheim to odrębna osada. Na początku wsi namiot, balanga, musi tam być cała wieś . Moja Unterkunft mieści się na końcu osiedla. Dojeżdżam. Gasthof, Metzgerei Obermeier. Jednakowoż na głucho zamknięte.

Katastrofa! Chodzę wokół domu, stukam, pukam. Jacyś chłopcy osiedlowi, lekko po piwie. Nie potrafią nic powiedzieć. Telefonuję, słyszę dzwonek w domu. Przynajmniej dobrze, że jest połączenie. Telefon nie odpowiada. Pożyczam od chłopaków długopis. Piszę list do Pani/Pana Obermeyer na resztkach wydruku z internetu z adresem Unterkunftu. Wracam do namiotu, zakładam, że pani Obermeier zapewne jest na święcie ludowym. Pytam barmana, czy zna taką panią i czy może jest ona na balandze? Zna! Jest! Wysyła kolegę, idziemy razem szukac pani Obermeyer. Bingo! 40-latka w bawarskim serdaczku, po piwku, uchachana.

Przedstawiam się jako zapowiedziany gość. No tak, jasne, zapomniałam! Ona w samochód (!), ja na rower, jak na skrzydłach, z powrotem!
Dom, gdzie wszystko jest jakieś takie stare. Ale zadowalająco czyste. Przypomina dom w Gromadce na Dolnym Śląsku sprzed roku, samotnego pana prowadzącego gospodarstwo.

Atmosfera bawarska, skrzypiąca szafa, skrzypiąca podłoga. Jest ciepła woda, co ważne!

Nadmiarowe łóżko. I pierzyna.

Gospodyni zostawia klucze i na zabawę. Gdybym jutro nie musiał jechać, poszedłbym z nią. A tak, to pod pierzynę i spać!

Przejechałem dziś 64,6 km
Od startu 1191,6 km
Do Santiago jeszcze 2136 km: najkrótsza droga liczona według GoogleMaps, pieszo

Piątek.

Rano się budzę z bardzo złym samopoczuciem. Gorączka po wczorajszym? Długi moment wahania. Może wracać? Stąd da się dojechać do Warszawy. Dwie godziny biję się z myślami, tymczasem samopoczucie polepsza się. OK, jedziemy dalej.
Dwie sympatyczne strażniczki miejskie w Pilznie pokazują wylot z miasta, oczywiście niezbyt precyzyjnie, ale jakiś chłopak za chwilę prostuje i wyjeżdżam na Město Touškov przez Radcice, Malesice, Bdeněves. Unikam pokusy skrócenia sobie drogi w Bdeněves i jadę jak Bóg przykazał przez Kozołupy. Długi skok do Ulice, potem Sulislav, Sytno. Nie pada, ale wieje, nie wiadomo co gorsze. Z Sytna spadam droga rowerową 37 do Zdar. Góra – dół.

Po drodze rosną czereśnie, szpaler czereśni, niektóre trochę zdziczałe, ale cudownie słodkie. Zjeżdżam w rów i żeruję. Nie mam pewności, co z własnością, czyje to je, ale przy drodze to chyba wolno?

Przy wjeździe do Kladrub pokazują się zniszczone mury. I nagle widać wspaniałe zabudowania klasztorne. Potem kościół św. Jakuba w Kladrubach. Coś chyba zjadam.

Wskakuję na oznakowaną autostradę rowerową nr 37, do granicy, przez las, Brod u Stribra, Darmysl. Jestem przekonany, że dojadę na czas. Ale w Dubecu spadam niby na Pavlikov, jednak krążę między Trzemesną i Pavlikovem. W końcu Bela nad Radbuzou – ostatnia większa miejscowość w Czechach. W Trzemesnej przedziwne zjawisko, może na moją cześć: we wsi porozwieszane są głośniki, jak w latach 40-tych. I z tych głośników, w pustej wsi, ktoś odtwarza czeskie country, tandeta muzyczna, w połączeniu z anturażem – pure nonsense.

Oznakowanie drogi rowerowej europejskiej niebiesko-żółte, to nie jest muszla św. Jakuba. Autostrada rowerowa 37. Dworzec kolejowy Borek u Tachova.

Za wzgórzami – Bawaria! To już Czeski Las – naturalna granica.

Opuszczone przejście graniczne Zelezna-Tillyschanz. 21:00 wjeżdżam do Niemiec.

Od razu zaczyna się gładka i wygodna ścieżka rowerowa do samego Eslarn.

Jest piątek, w lokalnym hotelu Zur Krone zabawa, sympatyczny właściciel, wąsaty, utykający, pokazuje maleńki, czyściutki i gemuetlich pokoik na poddaszu.

Rower do garażu. Zaproszenie z dołu na kolację, ale jest za późno, ponadto wjechałem w strefę Euro. A tych nigdy za dużo.

Przejechałem dziś 85,4 km
Od startu 1127 km
Do Santiago jeszcze 2172 km: najkrótsza droga liczona według GoogleMaps, pieszo

Czwartek.

Wyjazd z Novego Jachýmova.
Mokro, na szczęście niezbyt zimno. Jakieś żelazne rezerwy uruchamiam, batoniki czy coś w tym rodzaju. Dojeżdżam do hlavnej i hlavnou do leva. Słońce się podnosi i jest nadzieja na wyschnięcie. Kieruję się na Broumy, Skryje.

W Skryjach w sklepiku wiejskim zamawiam panini, długo trwa. Cała wieś Skryje pod hasłem trylobitów. Podobno są tu stanowiska wykopaliskowe. Nastolatki na koloniach pod przewodnictwem pana. Kart bankowych nie używają, pani w sklepie mówi, że najbliższy bankomat w Rakovniku. Koruny się skończyły, muszę więc trochę nałożyć drogi na północ. Zamiast w lewo na Cile jadę w prawo na Tyrovice, potem dalej droga 201 Hrebenicky. Gubię się w polach. I oto na skrzyżowaniu polnych dróg spotykam człowieka ze szpakowata brodą, na jakimś niby quadzie, który stoi na skrzyżowaniu i nie wiadomo na co czeka. Na mnie? Rozmawiamy. Okazuje się, że miał żonę Polkę, która już nie żyje! Miloš, tak ma na imię, mówi trochę po polsku, żona pochodziła z Warszawy, z ul. Brzeskiej. Miloš jest na emeryturze, mieszka w Pradze, ale tu jest u brata na wakacjach. Wypisuje mi na karteczce drogę, ostatni moment, aby zbłądzić. Twierdzi, że w Radnice jest też bankomat. OK, jedziemy więc na Radnice.

Zamiast pojechać na północ, skręcam za Milosem na zachód. Robimy sobie zdjęcia przy kapliczce (49.997440, 13.744306).







Slabce, kościół.

Super zjazd do poziomu rzeki Berounki. Zvikovec – Kalinova Ves.

Od startu w Warszawie mniej więcej 1000 km. Radnice, bankomat, owszem jest, ale mojej karty nie czyta. Za ostatnie korony kupuję jakiś pasztet, rohliki i pod figurą spożywam. Jest miło ciepło.

Dworzec kolejowy Sedlecko za Chrastem

Po drodze lokalni dopytują o drogę, więc wyjaśniam, najwyraźniej wzbudzam zaufanie :). Wjazd do Pilzna, razem z drużyną kolarzy. Na dworcu autobusowym pytam kobietę w wieku późnośrednim o adres hostelu. Nie wie, oczywiście. Potem jakiegoś młodego człowieka, ten sięga odruchowo po iPada, ale też nie daje sobie rady. Nad nami wisi plan miasta, na którym znajduję orientacyjne położenie mojego hostelu względem dworca. Kieruję się na dworzec, potem za czubkiem języka. Na dworcu exchange zamknięty. Zawsze myślałem, że Pilzno to miasto piwa, teraz sądzę, że to miasto w niewoli kolei żelaznych. Wszędzie jakieś tory.

Hostel blisko rzeki. Dzielnica klubowo-artystyczna (jeden klub obok, wernisaż i balanga wewnątrz), hostelem zarządza miła dziewczyna o polskim nazwisku, ma podobno rodzinę w Policach.

W czterosobowym pokoju jestem sam. Łazienka ciasna, ale porządna.

Przejechałem dziś 84,1 km
Od startu 1041,6 km
Do Santiago jeszcze 2242 km: najkrótsza droga liczona według GoogleMaps, pieszo

Środa.

Dzień zaczyna się pięknie. Wstaję na paluszkach i na korytarzu hostelu się ubieram, aby nie budzić ludzi. Nad Pragą wstaje słońce. Dojeżdżam szybko do Wełtawy, która jest o krok, i ścieżką rowerową na południe. Malutko ludzi, jacyś poranni biegacze. Ścieżka, ładnych kika kilometrów, przez pola golfowe, przez parki, tereny rekreacyjne.

Mostem nad Wełtawą do Zbraslavia,

Trochę jestem zdezorientowany, jak ze Zbraslavia wyjechać. Kieruję się ogólnie na Karlštejn, zamek, przez Lipence, Cernošice

Gorąco. Cernošice – Vonoklasy.

I przez las do Karlika, a potem Morinki.

Oto onże zamek, wspinam się, pchając rower, gorąco.

Młódź szkolno-wakacyjna w dużych ilościach. Gorące południe w zamkowych murach, międzynarodowe towarzystwo.
Zegary, schody i baszty. Niedaleko od Restaurace u Adama zostawiłem przypięty rower z bagażami. Nic nie zginęło.

Co ma wisieć….

Nad rzeką Berounką. Powinienem jechać do góry do Św. Jana pod Skalou, ale pojechałem ścieżką wzdłuż Berounki nowo utworzoną za europejskie pieniądze, co skrzętnie zaznaczono.

Skałki, wspinacze, ścieżka fajna, duży ruch

Mosty w Berounie nad Berounką. Docieram do rynku, gdzie nabywam nektar gruszkowy i napój, obrzydliwie słodkie. Bardzo gorąco. Mylę drogę, ale wydobywam się na wylot z miasta, koło miejskiej biblioteki. Po jakimś kilometrze szlak odbija z szosy w las. Ja za nim. Około 3 km dość ostro w górę, rower prowadzę. Do Deda. Kiedy jestem na górze, okazało się, że czerwona peleryna i pokrowiec na rower zahaczyły się o krzaki i zginęły. Trudno, koniom lżej. Szlaki się łączą pod Dedem. Jestem po drugiej stronie pasma. Napotykam starsze turystyczne, a właściwie wycieczkowe małżeństwo, mówią jak zjechac do Novego Jachýmowa, przez Hudlice. Dobrze się jedzie w dół. Hudlice.

Zdjęcie z internetu, w Hudlicach miałem się według mapy kierować na Novy Jachýmov. Dojeżdżam ze wsi kawałeczek do lasu, gdzie trzy drogi, na ławeczce przy skrzyżowaniu młodzi ludzie przy samochodzie, grzecznie pytam, którędy do Jachýmova, dziewczyna wskazuje mi bez wahania drogę na prawo. Oznakowanie szlaku wskazują jednak drogę prosto. Po pewnej rozterce uznaję, że należy jechać po znakach. Do horu. 500 m przejechałem, chłopcy wiejscy w lesie, pytam ich o Novy Jachýmov, według nich to nie jest dobra droga, trzeba się cofnąć i pojechać tą w prawo. We wspomnianym kierunku idzie mała dróżka leśna, pytam, czy można nią dojechać do tej drogi na Jachýmov, o której wspominali młodzi na ławeczce: My nevíme…

Ok. Decyduję, że pojadę na skróty. Wjeżdżam w tę małą, po kilkudziesięciu metrach zrywa się wiatr. Będzie burza. Decyduję zawrócić do wsi, do Hudlic. Zjeżdżam tak szybko, jak się da. Gdy wyjeżdżam z lasu, młodych na ławeczce już nie ma, natomiast rozpoczyna się ulewa.Za chwilę deszcz jest taki, że na pięć metrów nic nie widać. Na szczęście pod kołami już asfalt. Błyskawicznie przemakam na wylot.

Jeszcze kilka minut i dojeżdżam do wsi. Stukam do pierwszego obejścia, chcę się schronić pod dachem. Nikt nie otwiera, w następnym to samo. W kolejnym pcham furtkę, otwarta, wchodzę, deszcz leje. Uchylają się drzwi, wybiega jamnik i jakiś młody człowiek: – Psi vás kousnout! Myślę: To zabierz je, kretynie!, a mówię, że chciałbym się na kilka minut schronić nprzed deszczem. Ten znowu o psich. Za nim jakaś kobieta jakby matka, widzę, że oboje nie kontaktują. Tłumaczę, że stanę tylko pod gankiem, chyba nie wiedzą, co robić, wycofują się. Ja pod gankiem. Ulicą pomiędzy krawężnikami płynie rzeka. Światła nie ma. Niebo ciemne.

Burza mija w końcu. Deszcz ustaje, ludzie wychodzą powoli na zewnątrz. Jestem przemoczony na wylot. Pytam jakiegoś lokalnego, kręci się po podwórku przy samochodzie, czy nie podwiózłby mnie do Rokytna, gdzie planowałem nocleg, najwyżej 10 km. On: – Nemůžu, jsem pil. OK, następnego pytam, on: – Nemůžu, jsem pil. Pytam:
– To wyście pili, soused pil?
– A, protože jsme spolu pili….
No tak, witamy w Czechach.

Idę przez wieś i myślę co tu robić. Ktoś mówi, że w szkole jest ubytovanie. Idę do szkoły, oczywiście zamknięta, obok sklep ogólnospożywczy, potraviny. W potravinach właściciele, Wietnamczycy, prowadzą ten biznes, mają problem, bo po burzy nie ma światła, lodówki nie działają. Oczywiście nie rozumieją, o co pytam, zrezygnowany proszę o wodę. – Perliva nebo neperliva?
Wszystko jedno. Wietnamka nie rozumie. – Perliva nebo neperliva?
Znowu nie rozumie. Pokazuję palcem na bąbelkową. – Perliva? – Ano.
OK.

Pojawia się jakiś młody lokalny, trochę mi współczuje, mówi, że klucz do szkoły i ubytovania to ma pan starosta. Jak do niego trafić? – Rovně, na horu, do prava, na horu, tam bude taki rybníček, od rybníčka do leva nahoru, a tam už je pan starosta.

Ruszam na poszukiwanie pana starosty. Jacyś ludzie po drodze. – Kde bydli pan starosta? – Na horu, do prava, na horu, tam bude taki rybníček, od rybníčka do leva do horu i tam bydli pan starosta.

Wspinam się na horu. Jakaś dziewczyna. Na wszelki już wypadek pytam o drogę. Ona: – Na horu, do prava… Ja na to: – Bude taky rybníček? Ona: – Ano!!, rybníček! szczęśliwa, że tak dobrze znam Hudlice.

Docieram do rybníčka, betonowy stawek, jakby przeciwpożarowy. Jeszcze kawałek do leva…

Jakiś starszy pan wychodzi z obejścia. – Kde bydli pan starosta? – Tam, ale jeho neni.
Boże, czemu neni? – Protože jeho honda neni, jak on je, to je i honda, jak neni, to neni.

Sprawdzam. Faktycznie. Neni.

Starszy próbuje mi pomóc, mówi, że ubytovanie to pani Paterova daje. – A kde bydli? – Do dolu, itd…

Film puszczony w drugą stronę…

Wyciągam kurteczkę wiatrówkę i wkładam na mokry teeshirt, żeby nie tracić ciepła. Na razie mnie grzeje adrenalina.

Ahoj, szukamy pani Paterovej.

Aha, trzymam język za zębami, aby nie powiedzieć po polsku “Szukam pani Paterowej”. Niby języki podobne, ale słowo “szukam” to po czesku coś nieprzywoitego. Zatem: – Hledám paní Paterovou.

Schodzę na dół, mijam rybniczek po drodze. Widzę restaurację. Wchodze, karczmarka czegoś poirytowana. Pytam, czy nie ma ubytowania? Nie ma. Może ktoś ma? Nie wie. Przy stole siedzi trzech lokalnych, piją piwo, przymuleni lekko. Pytam o panią Paterovą – jeden z nich chyba wie, próbuje mi wyjaśnić. Beznadzieja. Wychodzę z knajpy i “do dolu”. Mijam budynek Sokolovny. Siedziba organizacji Sokoły? Może tu ktoś coś wie? Zachodzę z tyłu, dwóch mężczyzn majstruje przy rozpadającej sie skodzie. Pytam o ubytowanie. Widzę, że to Cyganie. Mieszkają w Sokolovnej. No tak, pan starosta musi swoich Romów gdzieś pomieścić, to ich do Sokołów dał. Potem już pomyślałem, że gdyby doszło co do czego, to u Cyganów najprędzej jakiś nocleg bym znalazł.

Idę przez wieś Hudlice, odbijam się od obejść, zamknięte, nikt nie reaguje na dzwonki. W jednym domu balkon, a po balkonie, jak u Szekspira, Julia, atrakcyjna 40-teczka o miejskim wyglądzie, łazi i nawije przez komórkę. Czekam cierpliwie jak Romeo pod balkonem. W pewnej chwili przerywa, pyta wzrokiem o co chodzi, ja: – Ubytovanie?. Ona, moment ciszy i hihihihihihi, se mnou nemůže být, Špatně. Ja na to: “Co z tego, że szpatnie?”

Ne, ne!

Wracam do knajpy. Jeden z pijących piwo mówi, że wie, gdzie pani Paterowa, ale że może mnie tam zaprowadzić dopiero po 20:00. Dlaczego po dwudziestej? Bo o tej godzinie zamykają gospodę. Kocham Czechów.

Jest za dziesięć ósma. Trza czekać. Nie mam wiele do roboty, przemoknięty do kości. Zamawiam w barze pięćdziesiątkę wódki. Ohydna jałowcówka, ale nagle razem z ciepłem wpływa mi do żył optymizm.

Punktualnie o ósmej szefowa wyrzuca nas wszystkich na zewnętrz. Idziemy z lokalnym do pani Paterovej. Neni.

Nagle, to skutek okropnej czeskiej wódki, spływa na mnie objawienie. Przecież deszcz już od dwóch godzin nie pada. Jachymov przecież tylko kilka kilometrów stąd. Decyduję opuścić Hudlice i jechać dalej. Wybieram już rozsądnie i przezornie drogę dokoła wzgórza, tę na prawo. Wjeżdżam na szosę, i nagle wychodzi słońce. No jasne, jest czerwiec, godzina dopiero ósma. Jeszcze długo będzie jasno.

Pedałuję szosą, gorzałka mnie grzeje. Nagle wyprzedza mnie samochód, kierowca zatrzymuje się, pyta czy czegoś mi nie trzeba. Anioł! Wraca mi wiara w Czechów. Odpowiadam, że niczego, dziękuję i jadę dalej.

Novy Jachýmov, duża wieś, lekko zdewastowany drogowskaz pokazuje kierunek Hotel w pole. Dzwonię, panienka z recepcji w sposób zupełnie niejasny tłumaczy jak dojechać, ale w końcu dojeżdżam.

Wydaję resztkę koron, w pokoju rozkładam przemoknięte waluty i idę spać.

Przejechałem dziś 69 km
Od startu 957,5 km
Do Santiago jeszcze 2302 km: najkrótsza droga liczona według GoogleMaps, pieszo

Wtorek.

Ładnie tu, ale ruszam dalej, drogą 610 na Starą Boleslav, przecinam autostradę E65.
Stará Boleslav, pomniczek walecznego króla Wacława. To ten, co z Łokietkiem wojował.
Most na Łabie się buduje, prowizoryczną kładką na drugą stronę Łaby.

Kilka km po głównej drodze w deszczu, w czerwonej pelerynie, mam nadzieję, że widać mnie z daleka. Potem odbijam w lewo na Jenštejn, gotycki zamek na wodzie.

Praga-Vinoř, teraz przedmieście.

Długa droga, niezbyt wygodna w deszczu, chodnikami i pseudościeżkami rowerowymi w stronę miasta.

Dzielnica Osek. Stacja benzynowa. Czy muszla firmy Shell jest też muszlą św. Jakuba? Czy plakat głosi „Oszczędźcie aż 1 litr”?. Na rowerze – z pewnością… Kiedy odjeżdżam, okazuje się, że na cudnym banerze zostaje plama z błota z mojego koła.

Szalooooony zjazd ulicą …. Bliżej centrum. Ładnych kilka minut, w dół, w dół…

A potem Sokolovską, i Sokolovską i Sokolovską bliżej centrum.

W końcu Wieża Jindřišská, Henrykowa.

Docieram do hostelu Chilly. Niedaleko Wełtawy, stara kamienica z mieszkaniami przerobionymi na pokoje hostelowe. Przed hostelem siedzi gość, który wygląda jak rastafarianin, Jamajczyk.Jedno stare mieszkanie z pokojami z centralnego przedpokoju. Standard surowy, w pokoju cztery łóżka. Niezbyt sympatycznie. Jakiś Japończyk(?) o płci naprawdę nieokreślonej dopytuje recepcjonistę o jakąś imprezę. Towarzystwo jak z parady równości, faceci w rajstopach i różowych perukach.

Recepcjonista Słowak, pełne zrozumienie dla roweru, parkujemy na dole w kanciapce.

Wyluzowany idę do centrum do księgarni po dokładniejsze mapy na dalszą część drogi. Kupuję fast food. Vaclavskie Namesti superturystyczne jak zawsze.

Prażanie składają hołd Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej	Po Pradze, pieszo

Nagle słyszę donośny, niski, ciągły dźwięk, jak dolny rejestr organów. Za chwilę włącza się drugi, w tercji. Pierwszy gaśnie, włącza się trzeci, czwarty, kolejny, tworzą niesamowitą atmosferę. Widzę, że dźwięk płynie z samochodów, na dachach których ustawione są głośniki, samochody jeżdżą po placu, dźwięki płyną z różnych stron, synchroniczne i zharmonizowane.

Jakaś kobieta, też poruszona, na mój pytający wzrok mówi: Jutro rocznica wojny, to na pamiątkę.

Wojny? Jakiej wojny? Ach tak, dziś 21 czerwca, jutro plan Barbarossa. 70 rocznica. Czyżby Czesi, tak jak Rosjanie, uważali, że druga wojna światowa zaczęła się dopiero od inwazji Niemców na Związek Radziecki?

Włóczę się, Teatr Narodowy, pół tradycyjny, pół nowoczesny. Dziwolągi architektoniczne.

Piwko na Wełtawie

Spotykam grupkę rowerzystów, którzy przyjechali z Brna.

Na moją cześć akcenty polskie, nazwy barek “przejdziem Wisłę, przejdziem Wartę…”

Życie na rzece. Właściwie, dokąd spływa Wełtawa?

Wracam leniwie do hostelu. U Wienamczyka zupa pho, u mojego Wieta w Hali kopińskiej lepsza. Prawosławny kościół, gdzie kultywują pamięć zamachowców na Heydricha – rozczulające bohaterstwo spadochroniarzy: „O, tu strzelali”. Po powrocie stawiam sakwy blisko głowy, zostawiam światło i idę spać. Około 23-24 przychodzą współspacze, dość kulturalni. Noc szarpana.

Przejechałem dziś 45,6 km
Od startu 888,5 km
Do Santiago jeszcze 2337 km: najkrótsza droga liczona według GoogleMaps, pieszo

Poniedziałek.

Wyjazd z Chrastavy 6:10. W dół w stronę stacji, potem skręt w lewo do miejscowści Andělská Horka. Zaczna mżyć. Przez las wzdłuż potoku albo raczej Nysy.

Spada łańcuch. W końcu wyjeżdżam z lasu i wjeżdżąm do dużej doliny, początek wsi Krištofovo Údolí. Droga 278.
Domki w typie górskim, masyw Ještěd. Ornamenty na chałupach. Dużo noclegów do wynajęcia. Góra-dół, długo to trwa, lokalny na rowerze mnie wyprzedza. Jedzie pod górę zygzakami. Zabrałem trochę za dużo rzeczy.

Mijam kościół św. Krzysztofa. Dwa wiadukty kolejowe, które biegnąc na wys. 320 m łączą boczne doliny. Przełęcz Křižany.

W końcu na przełęczy. Zjazd z przełęczy – rozkosz. Do miejscowości na dole. Mówiąca po niemiecku ładna lokalna w samochodzie z małym dzieckiem kieruje mnie na Stary Dub/Český Dub. Znowu zaczyna mżyć.

Sandwich ze świeżutką szynką i majonezem w dwustolikowej kawiarni/śniadalni, jakieś matki plotkują, przysiada się do mnie starszy (w moim wieku) człowiek o kuli. Zamieniamy parę słów.

Trochę przez łąki, lasy, trochę wzdłuż szlaku, ale ginie on, na Letařovice. Na zboczu doliny Mohelki znajduje się kościół ze sklepieniem wyłożone 98 barwnymi kasetonami, z których 60 przedstawia legendę o św. Jakubie Starszym. Motywy są uporządkowane chronologicznie, dzięki czemu można je czytać jak historię.

Jedziemy dalej. Mohelnice n. Jizerou, u zbiegu rzek Jizery i Mohelki, romański kościół NMP z XIV w. Izera – (Zasadka – Sychrov). Mnichovo Hradiště. Kolejne ładne miasteczko. Wchodzę na zamek (pałac) duży, ale roweru nie da się wnieść.
Pod budynkiem Obecnego Uradu zjadam kanapki z Czeskiego Duba. Piję wodę z rumiankiem i cytryna – bardzo dobra, napisano na niej, że łączy Czechów.

Mlada Boleslav – koło hali sportowej klubu, potem ma rynku, dzieci się chlapią w fontannie, szukam exchangeu. Potem wzdłuż Izery na południe, łąki, otwarta przestrzeń. Vinec, w górę na skarpę, kościół romański w Vinecu w remoncie. Przekraczam Izerę w Horkach, potem fajny wiadukt.

Izera	Młoda Bolesława

Dojeżdżam do m. Benátky, reklamowany Hotel u Starej Koleji okazuje się za drogi, jadę do klubu tenisowego, mają zajęte, ale przy rozmowie jest krzepka trzydziestokilkulatka, mówi, że ona ma ubytowanie. Okazuje się, że jest plastyczka rzeźbiarką, prowadzi kursy ceramiki, ubytowanie ma w kajutce małej,ale czyściutko, sanitariaty ok. Dom artystowski.

Była w Brzegu w Polsce na wymianie między miastami, widać dzieci na kursie ceramiki.

Mówi, że miała grupę dziwnych Niemców z kijami, lekko świrniętych, którzy szli pieszo. Ani chybi pątnicy, tłumaczę jej, o co zapewne chodziło.

Idę do pobliskiej restauracji na zupę pomidorową włoską i rizotto. Dwa wina czerwone. Walę się spać.

W dużym pustym domu jestem sam, gospodyni ma dom obok.

Przejechałem dziś 84 km
Od startu 842,9 km
Do Santiago jeszcze 2377 km: najkrótsza droga liczona według GoogleMaps, pieszo

Niedziela.

Wstaję rano, śniadanie muesli w kuchni dostępnej ogólnie. Schody się remontują, klamka wypada, ale będzie dobrze.

Przez dwa ronda do Zgorzelca, trochę kluczę. Wreszcie most graniczny. Budynki odpraw celnych w opuszczeniu. Kiedyś tu długie kolejki samochodów stały.

Miasto o świcie, przejeżdżam przez śródmieście. Neogotycki Jakobus Kirche i ogłoszenia parafialne. Na drogę do Hirschfelde wyprowadza mnie lokalny na rowerze, który mówi po polsku z niemieckim akcentem: „Mentalność ludzi fatalna” „Biznesu się nie daje robić”. Jedziemy razem około 2 km, potem ścieżka rowerowa przez łęgi nad Nysą Łużycką.

A w oddali Ostritz, miasto ogrzewane ponoć z jakichś odpadów.

Klasztor St. Marienthal, podobno kilka cysterek jeszcze tu żyje, saski barok.

Ludzie przyjechali z miasta do Bäckerei. Świeży chlebuś z klasztornej piekarni.

Budynki klasztorne. Tablica ku czci fundatorki. A tuż za klasztorem Nysa Łużycka.

Dojeżdżam do Hirschfelde. Podobno kiedyś tu mieli komandorię joannici, rycerze-mnisi, stawiający sobie za zadanie także ochronę pielgrzymów. Komandoria była też w Żytawie.

Które to Polska, a które Niemcy? Kominy, tradycyjne domy? Jest dokładnie na odwrót!

Zittau – Żytawa

Znowu błądzę z wyjazdem. Okazuje się, że przejście jest nie w samej Żytawie, a w małym Hartau. Jakiś dobry człowiek informuje mnie o tym, a potem trzy starsze panie już za miastem.

Styk trzech granic. Planowana budowa mostu.

Pomniczek na styku, nie ma emblematów Polski, tylko emblematy lokalne.

Odpoczynek na zbiegu trzech granic.

Jakobusweg bardzo dobrze oznakowana.

Ludzie łażą sobie na niedzielnych spacerach, jakby żadnej granicy nie było. Wjeżdżam do Republiki Czeskiej.

A tu już Czesi kopią kolejną autostradę.

Mijam miasteczko Hradek nad Nissou. W Hradku mam jechać do góry („na kopec”).

Jadę dalej krajówką. Pomyłka przy jednostce wojskowej, bez sensu zjeżdżam pod prąd szlakiem. Pomyłka przy knajpie. Na Bily Kostel, w końcu zamknięta knajpa. Most na Nysie. Znowu pomyłka.

Ścieżką wzdłuż Nysy docieram do Chrastavy.

Decyduję się zostać na noc w Chrastavie. Penzion Gloria na rogu centralnego placu Namesti 1 maja. Płacę całe posiadane 600 koron. Zmęczony, drzemię, wychodzę na miasto wieczorem. Totalnie nieżywe miasteczko.
Ubytovanie piętrowe. Pobieram z bankomatu jeszcze 400 kcs.

Przejechałem dziś 67,7 km
Od startu 758,9 km
Do Santiago jeszcze 2420 km
(najkrótsza droga liczona według Google Maps, pieszo

Sobota.

Wstaję raniutko, o czwartej, na Dworzec Centralny.
Młodzi ludzie po imprezach. „Jak ty mnie traktujesz!”. Jadę chodnikiem. Część dworca odremontowana. Kupowanie biletu na dwóch przewoźników, dwa bilety na rower. Nie ma przejść przyjaznych dla roweru na Centralnym.

Dostaję się do wagonu do Wrocławia. Za które koło wiesza się rower? Odpowiedź: za przednie. Nie wiem czemu, wieszam na odwrót.

Nastolatki z koncertu wracające, jedna z soczewkami kontaktowymi „na wampira” (białe tęczówki). Łódź Widzew, dworzec czysty.

Przesiadka we Wrocławiu. Wygląda jakby od zeszłego roku niewiele zrobiono. Chodzę po schodach tam i nazad. Jakaś dziewczyna pomaga mi wtargać rower na schody. Nikt nie ma pewności, kiedy i gdzie przyjedzie pociąg. W końcu pojawia sę szynobus Regio Wrocław Drezno, należący do Deutsche Bahn. Dwójka młodych Hiszpanów chce w pociągu kupić bilet kartą, ale to nie u naszego konduktora, biletomat w Polsce też jeszcze nieczynny. W Zgorzelcu wysiadam i wzdłuż peronu do wyjazdu na Jelenią Górę. Dwa ronda i miejscowość Trójca 110. Kwatera, pani Beata Zienkiewicz 606 74 68 25. Zostawiam bagaże i wracam, u Szwagrów (restauracja) golonka, potem w Carrefourze zakupy na jutrzejsze śniadanie. Dziwny akcent, jakim mówi młody ze starszym koło sklepu, historia o hurtowni papierosów.
19:50 spać.

Przejechałem dziś 6 km
Od startu 692 km
Do Santiago jeszcze 2444 km (najkrótsza droga liczone według GoogleMaps, pieszo )