camino

poniedziałek

I znowu skoro świt żegnam się z gospodynią (gospodarz pojechał) i do góry, po skarpie rzeki. Lekko deszczowy poranek. Wskakuję na N21 i jak tramwaj trzymam się drogi. Chyba zjechałem ze szlaku, N21 raczej nudna.
Ponieważ na wyprawę zabrałem buty, typu adidasy, trochę stare, podeszwa zrobiła się cienka i czuję, że tworzy się pęcherz piechura. Dziwne, zważywszy, że jadę rowerem. W miejscowości Châlus nabywam plasterki żelowe.
A potem już prosto, przez Thiviers , Sorges do Perigueux.

W Perigueux nocleg mam u Mme Polfreyman, na ul. Alma, malutki pensjonacik. W ogródku rozkręcam koła roweru i wymieniam dętkę na zdrową. Opony też cienkie.
Miła pogawędka z gospodynią, bywała już w Polsce.
Jak dotąd nie zaopatrzyłem się w credencial, ale dostaję pieczątkę, w kajeciku.

Dziś przepedałowałem 89 km. Od startu 2726 km, w tym pociągiem 158 km, samochodem 33 km. Do Santiago jeszcze 1097 km: najkrótsza droga liczona według GoogleMaps, pieszo.

Wstajemy skoro świt, Holender już spakowany, plecak zabezpieczony przed deszczem. Mówi, że kilka razy już był na Camino. Teraz idzie jakimś innym szlakiem, chyba lubi te tereny urozmaicone w porównaniu do jego płaskich Niderlandów.

Opuszczam maleńkie Châtelus-le-Marcheix i kieruję się szlakiem wzdłuż malowniczej rzeki Le Taurion. Dojeżdżam w ten sposób do Saint-Léonard-de-Noblat, miasta z kolegiatą, ważnym punkcie na Camino. Potem częściowo w dół rzeki do Limoges.

W moim rodzinnym miasteczku na Mazowszu kiedyś prowadzono wykopaliska średniowieczne. Jednym z artefaktów była plakieta mosiężna czy też miedziana z resztkami emalii. Archeolodzy stwierdzili, że jest to wyrób z Limoges, z XIII w.
Do dziś w Limoges znajduje się ulica Emalierów.

Większość francuskiego szlaku Camino jest nazywana właśnie drogą Limoges. Katedra z dziwną wieżą, trochę nieforemną.
W środku popiersie św. Jakuba.
I ogólnie okropnie gorąco.

Jeszcze parę kilometrow, cały czas w dół. CS nocleg mam u Mariusa i Claire w Aix-sur-Vienne, znajduję ich w domku nad rzeką, tąż właśnie Vienne. Dwóch chłopców, jeden ma rękę w gipsie. Zrośnie się. Częstują mnie kolacją.

Dziś przepedałowałem 65 km. Od startu 2640 km, w tym pociągiem 122 km, samochodem 33 km. Do Santiago jeszcze 1097 km: najkrótsza droga liczona według GoogleMaps, pieszo.

Ten etap mija mi bez większych wrażeń. Przelatuję przez miejscowość o śmiesznej nazwie Souterraine, mijam kościół pod wezwaniem św. Projekta (!!?) i docieram do Chatelus, niewielkiej wsi, gdzie krzyżują się szlaki i gdzie mieści się skromnie wyposażone gite, czyli schronisko.
Oprócz mnie dwóch panów pielgrzymów, Belg i znowu Holender. Holender twardy piechur, zaprawiony na szlakach.
Rower wnoszę do środka.

Dziś przepedałowałem 76 km. Od startu 2570 km, w tym pociągiem 122 km, samochodem 33 km. Do Santiago jeszcze 1145 km: najkrótsza droga liczona według GoogleMaps, pieszo.

Spałem sam w pokoju w Schronisku dla Młodych Robotników. Młodzi robotnicy powinni być przyzwyczajenie do niewygód, więc i ja musiałem stawić czoła wyzwaniu i przemordować się na kolejnym niewygodnym łóżku. Może to taka taktyka, odstraszać niewygodami.
Jestem w świętym Amandzie. Kolejne cudne imię świętego. Miasto bodajże w geograficznym centrum Francji, w historycznym Berry, departamencie Cher i nad rzeką o tej samej nazwie.

W okropnym upale przekraczam granice kolejnego departamentu, Indre. Na tablicy z nazwą departamentu namalowany ptak drapieżny. Rzeczywiście, niezmierzone pola, a nad nimi szybują myszołowy albo temu podobne. Na szosie fatamorgana z upału, jakby woda, ale to rozgrzane powietrze.

Docieram do jednego z głównych miast regionu, Chatre, gdzie w parku miejskim, koło figur owiec popasam.
Region naznaczony onegdajszym pobytem tutaj George Sand (+F. Chopin, oczywiście). Nohant.
Lato w Nohant.

Gargilesse-Dampierre.
Miejscowość z rodzaju pięknych i artystycznych. Jest już późno, trochę się boję, że nie będę miał gdzie spać, ale oto merostwo jeszcze otwarte, rzecz rzadka w tych szerokościach geograficznych o tej porze. Merostwo urządzone stylowo, widzę reprodukcję albo i oryginał portretu Chopina. Z pewnością tu przebywał, z madame Sand.
Jedna z osób w merostwie, może sam mer! – byłbym zaszczycony! – każe mi jechać za swoim samochodem. W pewnym momencie podjazd staje się niemożliwy, złażę z roweru i pcham cały towar w górę. Na szczęście to nie więcej niż 200 m.

Dampierre ma świadomość swojego pięknego położenia na Camino.
Po kolacji i prysznicu biorę aparat i idę zwiedzić kościół. Stare freski, nagrobki arystokratów z czasów Chopina i MMe Sand.

Co, u licha, znaczy postać Chrystusa przedstawiona z nożem w zębach? Nigdy wcześniej nie widziałem takiej ikonografii.

Obok kościoła całkiem duże schronisko, zasadniczo puste. Jeden pielgrzym, ksiądz z Belgii, zaskakująco dużo wie o Polsce.

Dziś przepedałowałem 90 km. Od startu 2494 km, w tym pociągiem 122 km, samochodem 33 km. Do Santiago jeszcze 1192 km: najkrótsza droga liczona według GoogleMaps, pieszo.

Moja przemiła gospodyni musi do pracy, do Nevers, zatem ruszamy. Opuszczam kolejnego, trzeciego już świętego.

I znowu pedałowanie przez miasteczka, prawie w każdym zabytkowy kościół, mało ludzi.

Dojeżdżam do niewielkiego prywatnego campingu, prowadzi go wysoki starszy Holender, po trosze rozumiem taki pomysł na życie: przenieść się w piękną okolicę, mieć do czynienia z wyluzowanymi ludźmi, trochę wczasowiczami, trochę pielgrzymami. Odpoczywam pod czereśnią, może to wiśnia, obsypaną owocami.
Nie chce się jechać dalej, ale Camino wzywa.

W kolejnym historycznym miasteczku, Ainey-le Chateau, napotykam pielgrzymów, znowu Holendrów. Ciekawe skądinąd, dlaczego w takim zlaicyzowanym kraju tak wielu ludzi wybiera całkiem trudną formę podróży, o podłożu przecież spirytualnym. Robimy sobie zdjęcie, gawędzimy, pijemy kawę.

Nocleg CS mam przewidziany w Charenton du Cher, u małżeństwa fotografującego. Kręcę, kręcę i naglę uprzytamniam sobie, że Charenton du Cher już przejechałem, ponad 10 km. Zatrzymuję się przy jakimś supermarkecie i dzwonię do moich niedoszłych gospodarzy z przeprosinami. Nie warto bym się cofał. Gospodarze ciutkę zawiedzeni, ale rozumieją. Sam nie lubię takich sytuacji.
Przed wjazdem do St Amand przedziwne piramidy. Miasto było i chyba jest centrum złotnictwa.
Zatem plan B: w Saint-Amand nocleg w schronisku dla Młodych Pracowników, Jeunes Travailleurs.
Młody albo i nie, dojeżdżam do schroniska, miejsca są, więc loguję się. Schronisko jest zaznaczone na mapach Camino.

Dziś przepedałowałem 60 km. Od startu 2400 km, w tym pociągiem 122 km, samochodem 33 km. Do Santiago jeszcze 1266 km: najkrótsza droga liczona według GoogleMaps, pieszo.

Wczesnym rankiem wyjeżdżam z domu Agnes. Jedzie mi się coraz lepiej. W pewnej chwili widzę kobietę pielgrzyma wędrującą skrajem szosy, utyka. Zatrzymuję się, okazuje się, że pani ma problem z kolanem. Nie jest pewna, czy kontynuować pielgrzymkę. Wyciągam z sakw opaskę stabilizującą i życzę “Buen Camino”.
Naprzód w kierunku Nevers!

Wieś o dość dziwnej nazwie. Według mojego wyobrażenia o języku francuskim, “La Chaume au Cul Rond” powinno znaczyć “Ściernisko Okrągłej Dupy” (???). Nie wiem, kogo o to zapytać.
Nevers. Kolejne piękne miasto, stolica departamentu Nievre, nad Loarą.
Zjadam posiłek południowy, oglądam katedrę (oczywiście w remoncie) i Pałac Książęcy.

Most na Loarze

Przez pola i pola. Dojeżdżam do wsi, gdzie na środku instalacja solarna, informacje o tym ile energii wieś bierze ze słońca. Wieś ma nazwę jakoś mi znajomą: Magny-le-Cours.

Odpoczywam na ławeczce koło instalacji, starszy pan ma ochotę na pogawędkę, starannie tłumaczy mi, jak dalej jechać, choć wydaje mi się to dosyć oczywiste. Wyjeżdżam na ruchliwą drogę, którą suną jeden za drugim tiry, to objazd. Nie podoba mi się, więc jadę inna drogą, pustą. Trochę na zasadzie szukania portfela, nie tam, gdzie się zgubiło, a tam, gdzie łatwiej znaleźć.
Po przejechaniu przepustu znajduję się nagle na wielkim odkrytym terenie, nowocześnie urządzonym, tablice informacyjne, parkingi, rozjazdy. Jestem na terenie wyścigów samochodowych Magny-le-Cours, zdaje się, dość dobrze znanych. Na szczęście dzisiaj nic się nie dzieje. Objeżdżam co się da, znajduję drogę wyjściową i rad nierad wracam do objazdu z tirami. W pewnej chwili widzę, że objazd dotyczy autostrady w budowie.
Ryzykuję i wjeżdżam na tę autostradę.
Jest cudnie. N27. Zero ruchu, nawierzchnia w porządku. Chyba łamię jakieś przepisy, ale za to jak szybko można jechać.
W pewnym momencie frajda się kończy i przez zwały materiałów budowlanych dochodzę do normalnej drogi.
Saint-Pierre-le-Moûtier już widać.

Znajduję adres, gdzie umówiłem się z noclegiem CS. Czeka na mnie Claire, kolejna fajna dziewczyna, częstuje mnie pizzą, pogawędki, mówi, że pracuje w Nevers.

Wieczorem na szyby włażą ślimaki. Sytuacja z horroru filmowego, ale na szczęście nie są bardzo agresywne.

Dziś przepedałowałem 74 km. Od startu 2340 km, w tym pociągiem 122 km, samochodem 33 km. Do Santiago jeszcze 1308 km: najkrótsza droga liczona według GoogleMaps, pieszo.

Wstajemy bardzo późno. Gami robi mi śniadanko, patrzymy na zegarek, naprawdę mało czasu. Gami proponuje podrzucić mnie do Vezelay.

Ze wstydem się zgadzam. To trzeci raz, kiedy nie będę jechał samodzielnie. Wyciągamy rowerek z piwnicy, wsadzamy go do bagażnika samochodu, koło wystaje na zewnątrz i ruszamy. Po drodze zatrzymujemy się jeszcze nad strumykiem.

Na jakieś dwa-trzy kilometry przed Vezelay niewielka miejscowość Saint-Pere, z kościołem Notre-Dame stojącym niemal przy szosie. Zachwycający gotyk burgundzki.

Wspinamy się na wzgórze, na którym wznosi się bazylika św. Marii Magdaleny. Jest to początek francuskiego szlaku św. Jakuba, droga z Vézelay. Miejsce ze światowego dziedzictwa UNESCO. Na dole w krypcie ręka św. Marii Magdaleny, relikwia.

Pedałuję przez zieloną Burgundię, mijam Château de Bazoches, zamek w którym mieszkał kiedyś mój ulubiony markiz Vauban, genialny inżynier wojskowy Ludwika XIV.
Jestem na Camino, w Corbigny pojawia się mosiężna muszla umieszczona w chodniku.

Dojeżdżam do Saint-Révérien. Co za imię! Święty Rewerian? Tu mam umówiony nocleg CS u dziewczyny imieniem Agnes. Bardzo lubię to imię. Nie zawodzę się. Agnieszka leżakuje na podwórku czytając książkę, potem okazuje się, że jest to “Lizjak” czyli Waldemar Łysiak, “Szachista”. Mam wrażenie, że Agnes chciała przygotować się trochę do wizyty przybysza z Polski. Całe szczęście, że to niezła literatura.
Agnes kupiła stary dom i sama go remontuje. Jestem pod głębokim wrażeniem jej odwagi technicznej.
Ponadto właśnie kończy montaż klipu zaaranżowanej przez siebie lokalnej wersji Happy. Potem niesłychanie przyjemna rozmowa przy kolacji. Jak dotąd, jeden z najfajniejszych punktów podróży.

Dziś przepedałowałem 47 km. Od startu 2266 km, w tym pociągiem 122 km, samochodem 33 km.
Do Santiago jeszcze 1372 km: najkrótsza droga liczona według GoogleMaps, pieszo.

Przeglądam koła, łatki etc. i ruszam. Wkrótce miasteczko Frôlois, ładnie położone na wzgórzu, w regionie Burgundia, w departamencie Côte-d’Or. Przekraczam rzeczkę Ozerain i dojeżdżam do miasteczka Flavigny. Robi się tu anyżkowe cukiereczki. Miasteczko leży na stromym wzgórzu. Chwilami trzeba pchać rower na szczyt wzgórza, gdzie stoi kościół. Jakiś człowiek w upale pcha wózek z niesprawną, chyba żoną. Idą tą samą trasą co ja, z pewnością ma ciężej.

Mijam śluzę na kanale Burgundzkim, łączy on rzeki Saonę (dopływ Rodanu) z Yonne (dopływ Sekwany). Znowu gorąco.
Piękne burgundzkie miasteczko otoczone murami, Semur en Axois. Potem Savigny en Terre Plaine. Nocleg mam zaplanowany w Avalon i umówiony przez CS, u starszego pana w moim wieku. Na dziesięć km przed Avalon łapię znowu kichę. Przechodzę na drugą stronę barierki przy szosie i zmieniam dętkę. Dzwonię do mojego gospodarza. Jest w domu i czeka. W Avalon szukam adresu. Ludność pytana nie wie, w końcu znajduję dzielnicę. Niewysokie bloki, we Francji nazywa się to HLM.

Rower do piwnicy, małe mieszkanie, wypełnione przedmiotami do granic możliwości. Mój gospodarz G., dusza artystyczna na emeryturze, fotograf, plastyk, z korzeniami gruzińsko-rosyjskimi. Robi mi kolację, stawia wino i rozmawiamy do 3 rano, o wszystkim, na zmianę po francusku i rosyjsku. Mówi mi o swoich szerokich planach życiowych. Brawo, Gami!

Gami i jego sztuczki

Posłanie rozkładane na podłodze, z braku miejsca.

Dziś przepedałowałem 80 km. Od startu 2207 km, w tym pociągiem 122 km, samochodem 21 km.
Do Santiago jeszcze 1415 km: najkrótsza droga liczona według GoogleMaps, pieszo.

Wyjeżdżam rano z Dijon, dojeżdżam do tego miejsca, na którym skończyłem w zeszłym roku. Skręcam w lewo w polną drogę idącą szlakiem Camino. Dojeżdżam do potoczku, który trzeba przejść w bród, przenosząc rzeczy po kolei. Dalej jadę przez las. Rower nadmiernie obciążony. W pewnej chwili łapię gumę. Wymieniam. Łapię drugi raz. nie mam już zapasowej dętki. Decyduję się wezwać kawalerię. Dzwonię do Dominika z prośbą o pomoc. Przemieszczam się przez ładny las metodą: 200 m maszeruję z rowerem, potem zostawiam rower, wracam po bagaże, 400 m z bagażami, wracam po rower itd. każdy odcinek pokonuję 3 razy: tam, z powrotem i znowu tam. W końcu dochodze do szosy, po kwadransie Dominik przyjeżdża, na szczęście ma duży bagażnik, ładujemy się. Zachowuje się jak dobry przyjaciel i zawozi mnie do Chanceaux. Pod adresem wskazanym nie ma jeszcze właściciela. Naprawiamy z Dominikiem jedną dętkę. Pojawia się późno dosyć, starszy pan. Malutki pensjonacik. Jest oprócz mnie dwoje gości, Belgowie. Naprawiam drugą dętkę.

Dziś przepedałowałem 57 km.Od startu 2127 km, w tym pociągiem 122 km, samochodem 21 km.
Do Santiago jeszcze 1472 km: najkrótsza droga liczona według GoogleMaps, pieszo.

Bilety kupione, rowerek spakowany. Podjeżdżam taksówką na Dworzec Zachodni. Ku mojemu zaskoczeniu, mikrobus w miejsce dużego autobusu, kierowca mówi, że w Poznaniu przesiadka. Do autobusiku podchodzą dwaj młodzi ludzie. Proszą kierowcę, aby zabrał do Nicei paczkę sprayów, są z agencji reklamowej, lecą na targi gdzie zamierzają użyć tych sprayów, a nie przyjęto ich na samolot ze względów bezpieczeństwa. Kierowca odmawia, bo kończy we Wrocławiu, ja też nie jestem zainteresowany, zresztą jadę gdzie indziej.

Obok mnie siedzi młody chłopak Ukrainiec, który jedzie do Nicei. Wyjaśniam mu całą sytuację, i sugeruję, że on mógłby zabrać, ale niech umówi sie z reklamowcami na jakąś kwotę, bo, po pierwsze, zawracają głowę swoim bagażem, po drugie zawsze jest ryzykowne przewożenie przez granicę cudzych transportów (dragi?) a po trzecie, na pewno jakieś euro mu się przydadzą. Ukrainiec robi pracę myślową i się zgadza. Reklamowcy też szczęśliwi.

Autobus rusza, przez Łódź Gliwice?? Przesiadka.

Niezbyt wygodnie, pasażerowie z Gdańska jadą do Orthez we Francji reperować maszyny rolnicze, jakieś dwie dziewczyny na fryzjerki do małego miasteczka we Francji.

Zasypiam.

Przesiadka nad ranem w Bazylei. Przyjeżdża autobus kompanii hiszpańskiej. Około 13:15 autobus przyjeżdża do Dijon, przejeżdża pod oknami domu rodziny Th. Dominique Th. czeka. To bardzo miłe. Na podwórku składam rower, trochę to trwa. Przychodzą goście do Th., kuzyni.

Wieczorem Patricia i jej córka jadą do parku miejskiego, gdzie odbywa się bieg na rzecz terapii raka piersi, z różowymi wstążeczkami. Ja też tam jadę właśnie złożonym rowerem.

Masa ludzi. Potem robię rundę po mieście. Th. dają mi możność przenocowania na kanapie w saloniku. Jutro zaczynam pedałować czwarty odcinek.

Wywrotkarze…

Contre le cancer