camino

Niedziela.

Dobre śniadanie, dostaję na drogę butelkę z sokiem winogronowym. Sympatyczny właściciel. Trochę to hotelik, a trochę gospodarstwo winiarskie. Wyjeżdżam z miasta bokiem. Jadę pomiędzy winnicami, tu się robi białe wino z Palatynatu. Przez kolejne miasteczka schludne i podobne dla siebie.
Coraz bliżej granicy, drogowskazy na Weissenburg/Wissembourg. Zabawne, jak Francuzi wykręcają po swojemu niemieckie nazwy. Najlepiej to będzie w Alzacji widać.
Nagle szeroka ścieżka rowerowa zamienia się w wąską drożynę. Voila, nous sommes en France! Wissembourg, pod supermarketem jakaś młoda para się kłóci. Gorąco i fajnie.

Dalej przez Alzację. Krajobrazowo podobna do Palatynatu. Jakoś pustawo, w końcu w Betschdorf ruchomy stragan z naleśnikami bretońskimi. Wnętrze udekorowane flagami Bretanii. Wjeżdżam w las.
Uprzytamniam sobie, jak mało w zachodniej Europie lasów. I tak do Haguenau, gdzie oglądam kościół, a potem kieruję się do kanału Marna-Ren.

Kanał Marna-Ren	Kanał Ren-Marna

Jazda wzdłuż kanału ma tę zaletę, że jest na ogół płasko i równo. Wadę stanowi to, że jest nudno.

W pewnym momencie szlak skręca do Eckwersheim. Spędziłem w tej wsi przed laty co najmniej kilka miesięcy, mam tu przyjaciół.
Nowe drogi są kładzione, troszkę się gubię, ale w końcu przez wieś dojeżdżam do domu C. Zapowiedziałem swój przyjazd, ale nie powiedziałem jak przyjadę. Dzwonię. Drzwi otwiera D. Ucieszona, ale zaskoczona. – Jak tu przyjechałeś???? – Rowerem. – Z Polski??? – No tak, z Warszawy…

Wielkie oczy D., wchodzę do obejścia. Sporo się zmieniło.
Kolacja, gospodarze oddają mi gościnny pokój.
Zrobię sobie tu jedną dobę odpoczynku.

**********

Przejechałem dziś 87 km,
Od startu przejechałem 1657 km, w tym pociągiem 65 km
Do Santiago jeszcze 1770 km: najkrótsza droga liczona według GoogleMaps, pieszo

Sobota

Rano kieruję się na Speyer, drogi rowerowe zalane, trzeba jechać główną jezdnią. Z jakichś lektur popularnohistorycznych przypominam sobie, że pierwsi biskupi w chrześcijańskiej Polsce pochodzili ze Spiry. To właśnie Speyer. Wkrótce dojeżdżam do Renu, zawsze odczuwam coś metafizycznego przebywając Ren. Przejście z jednego świata do innego. Z germańskiego świata ciemności do jasnego świata łacińskiego.
Ren rozlany szeroko.

Po drugiej stronie piękna romańska katedra.






Na skwerku w mieście flagi i herby miast bliźniaczych, w tym polskie Gniezno. Absolutnie pasuje Gniezno do Spiry.

Cesarska bazylika w Spirze	Wysoka woda na Renie

Cesarska katedra. We wczesnym średniowieczu jedna z największych świątyń chrześcijaństwa. Powstawała w czasach, gdy myśmy jeszcze w puszczach i bagnach. Przepiękny styl romański, czerwony kolor kamienia. Surowość i powaga. Brązowy portal, jakkolwiek nowożytny, przypomina drzwi gnieźnieńskie. Sceny biblijne na nim.

Obchodzę katedrę dokoła, trawnik, kawałek zielonej przestrzeni.















Przed katedrą pomnik pielgrzyma i cytat z Listu do Hebrajczyków: “Nie mamy tutaj trwałego miasta, ale szukamy tego, które ma przyjść.”

Po szybkim posiłku naprzeciw pomnika pielgrzyma, wyjeżdżam z miasta.
Muzeum Historii Palatynatu, potem za miastem trasa idzie po wałach przeciwpowodziowych Renu, wypełnionych po brzegi.

Pola z dobrze uprawianymi szparagami, jeszcze chyba niegotowe do zbiorów. Miasteczko Ruelzheim, kiedyś jeden z ważnych ośrodków krzyżackich, stąd w centrum Plac Krzyżacki.
Świetne ścieżki rowerowe, na horyzoncie pasmo górskie, to Schwarzwald. Dojeżdżam do Offenbach, już niedaleko Landau. Kaplica cmentarna z inskrypcjami.





“Urodzeni jako Niemcy,
Przeżyli jako wojownicy,
Padli jako bohaterowie.
Zmartwychwstaną jako ludzie.
82 bohaterom wojny światowej 1914 – 1918
Powinieneś żyć za to, za co oni umarli. Nie zapomnij tego, młodzieży niemiecka.
Wdzięczna gmina swoim bohaterom. Pamięci ofiar 1939–45”

Po co im to było?

Dojeżdżam do Landau, miasto kiedyś chyba należało do Francji. Czy francuska nazwa wózka dziecięcego albo lekkiego pojazdu konnego nie pochodzi od tej miejscowości? Hotelik niedrogi, właściciel uprawia winorośl. Nie ma jeszcze nikogo w domu, czekam na gospodarza. Przyjeżdża para ludzi w średnim wieku, pracownicy sezonowi, Polacy bodajże z Lubelszczyzny, pracują w winnicy. Mówią, że bardzo zadowoleni, mocno już zaadoptowani. Rower na noc stawiam w szopie gospodarczej, typowy zapach gospodarstwa winiarskiego.

Przejechałem dziś 82 km,
Od startu 1513 km, w tym pociągiem 65 km
Do Santiago jeszcze 1867 km: najkrótsza droga liczona według GoogleMaps, pieszo

***********

Niedziela.

Sympatyczny niedrogi hotelik i miła właścicielka, pani Irma, wyciągam rower z garażu. Powódź, której doświadczyłem wczoraj nie była jeszcze największa, bywały takie że woda dochodziła wyżej, na moim hoteliku świadectwo z XVIII wieku. Pogoda marna, chmury, ale nie pada. Pusto.
W centrum miasteczka tablica poświęcona założycielce miasta, VIII wiek (!)

Jadę za znakami i wjeżdżam na tzw. Hochstrasse, teraz dość marną koleinówkę, idącą płaską granią. Podobno jest to reszta starej rzymskiej drogi. Po obu stronach szerokie pola. W charakterystycznym punkcie krzyż poświęcony ofiarom II wojny, i tablica ufundowana przez HIAG (Stowarzyszenie Samopomocy Byłych Członków Waffen-SS). Chwila odpoczynku.

Jakaś dziewczyna idzie pustą drogą, proszę o zrobienie mi zdjęcia.

Bad Wimpfen

Dojeżdżam do mostu, za rzeką piękna panorama Bad Wimpfen. Jagst wygląda groźnie, mniejsze drogi podtopione. W miasteczku pusto, choć to przecież turystyczny Bad.

Za miastem staram się trzymać oznakowania Camino, ale w pewnym miejscu miła drogę przez las zamienia się w bajoro.
Nie pojedziemy. Skręcam na szosę.

Dalej przez lasy, trochę na wyczucie, oznakowanie zgubiłem. Dobrze, że nie pada.




Dosyć niespodziewanie w lesie, na rozjeździe nowowybudowanych dróg widzę rodzinę kilkuosobową, z dzieckiem, więc na spacerze. Mężczyzna łazi po poboczach i fotografuje kwiatki. Okazuje się, że to Rosjanie z pobliskiego Mühlhausen. Zatem blisko cywilizacji już.

Docieram przed zmrokiem do Reilingen. Znajduję adres mojego noclegu u pani Löwe. Skromny pokoik na pięterku, standard adekwatny do ceny.

Przejechałem dziś 82 km,
Od startu 1513 km, w tym pociągiem 65 km
Do Santiago jeszcze 1867 km: najkrótsza droga liczona według GoogleMaps, pieszo

Weekend Bożego Ciała Sobota 8:00

Wstaję i cichutko na paluszkach zbieram się do wyjścia. Obok sklepik z japońskimi duperelami pop-turystyki. Dość chłodno i już trochę pada. Wyjeżdżam przez główną bramę miasta. Kieruję się oznakowaniem szlaku, chciałbym z bliska zobaczyć średniowieczny kamienny most, ale mijam dwóch zmokniętych starszych Niemców na rowerach, którzy mówią, że wszystko zatopione. Jadę jeszcze kawałek by sprawdzić i rzeczywiście: Camino zatopiona, szyld Hochwasser. Kieruję się więc na Leuzenbronn.
Za chwilę jestem już w Badenii Wittenbergii.
Pusta wieś, w budynku obok coś się porusza, więc mówię “Hallooo..” i słyszę “Muuuuuuuu…”
Pełne porozumienie

W końcu ktoś miejscowy pokazuję mi drogę i w końcu w Leuzendorf wpadam na nudną L1022. Na drodze nagle parada starych samochodów, za chwilę widzę starszą wiekiem parę , tak na oko razem 140 lat, ciągną wózeczek z plecakiem, krótka rozmowa, okazuje się: pielgrzymi pieszo do Rzymu! W Santiago już byli. Nabieram otuchy i deszcz przestaje mi przeszkadzać. Dojeżdżam w ten sposób do Schrozberg, koło dworca przez tory, do Herrentierbach. Co najmniej 2 godziny za późno. Przez L1022 do Simprechtshausen, Mulfingen. Tu przejeżdżam mostek na potoku Roggelshauserbach(? cudne są te nazwy!) i wkraczam w dolinę rzeki Jagst, którą będę posuwać się dalej w deszczu. Cały czas szosą L1022, szlak pieszo-rowerowy chyba po drugiej stronie rzeki, ale zalany. Ailringen, Hochenbach, Dörzbach, wszystko zalane. Długi weekend Bożego Ciała, wszystko pozamykane, od śmierci głodowej ratuje mnie muzułmanin, tzn. Turek, kebabiarnia otwarta mimo Bożego Ciała. Pożytek z multi-kulti.

Schoental	Bieringen
Hochwasser!

W Bieringen z prawej strony rzeki na lewą. Klasztor Schöntal, autokarowa wycieczka starszych pań, wysypują się z klasztoru, życzą mi Gute Fahrt.

Za Schöntal spadam na Jangsthausen, w dół. W Widdern niezbyt ciepło. A potem cudowny wiadukt autostrady A81 nad doliną Jagst.

Ruchsen i Moeckmuehl.

Hotel Alte Stadtmühle, Pani Irma Wacker, Muehlgasse 11. Rower do garażu. Rozkładam rzeczy do suszenia, przebieram się w suche. Kabanosiki, 3 herbaty, koniaczek.

Wielki żal do deszczu, że nie dało się pojechać po drugiej stronie rzeki Jagst.

Spać.

Od startu przejechałem 1431 km, w tym pociągiem 65 km
Do Santiago jeszcze 1925 km: najkrótsza droga liczona według GoogleMaps, pieszo
Do Santiago jeszcze 1989 km: najkrótsza droga liczona według GoogleMaps, pieszo

Piątek

Pada katastrofalnie. Małoduszna decyzja: ten etap pokonam pociągiem. Z lekkim wstydem idę na dworzec. Jakiś starszy dżentelmen pomaga mi nabyć bilet, 10 Eur. W wagonie kolejowym para rowerzystów, też musieli zrobić korektę planów weekendowych. Jest mi głupio, że ten odcinek Camino przeskakuję. Robię postanowienie, że może kiedyś wrócę i odrobię ten kawałek.

Do Rothenburga przyjeżdżam w deszczu przed południem. Za wcześnie jeszcze, aby molestować H., mojego gospodarza Couch Surfingowego. Znajduję extra muros sklepik rowerowy i nabywam ostatnią pelerynę. Przy okazji pompuję koła.

Miasteczko średniowieczne wręcz cudne. Podobno nakręcano tu Harry Pottera. Masa turystów mimo deszczu. Obchodzę niemal kompletne mury dokoła. Zieleń intensywnie zielona i bujna.

Gawędzę z młodym Japończykiem, który zwierza się, że podoba mu się w Europie luz, a nie to co w Japonii, pracować do upadłego. Pewnie ma rację.






















Elementy Camino: pomnik pielgrzyma, duży kościół.
Udaję sie do gospodarza. H. daje mi miejsce do spania w biurze. Jest to mój pierwszy pobyt u kogoś w charakterze gościa CS.

Późnym wieczorem widzę naglę w przedpokoju średniowiecznego strażnika miejskiego, z latarnią, z halabardą, w kapeluszu. To H. wychodzi do pracy. Będzie brał udział w eventach dla japońskich turystów. Fajna robota.

Trochę niezadowolony z przeskoczenia etapu pociągiem, zasypiam.

Przejechałem dziś 65 km, ale pociągiem
Od startu przepedałowałem 1227,7 km
Do Santiago jeszcze 1989 km: najkrótsza droga liczona według GoogleMaps, pieszo

Czwartek

Autobus przyjechał punktualnie. Pada. Przeciągam mój wynalazek niecałe sto metrów do hostelu koło dworca. Rejestruję się, na dziedzińczyku składam rower do kupy. W dolnej salce kilkanaście rowerów jakiejś grupy niemieckiej, która podróżuje mimo deszczu. Dostaję miejsce w pokoju czterosobowym z oknem w stronę przystanku autobusowego.

Widok z zamku

Wychodzę na miasto. Metodą ruchów Browna, czyli błąkając się, zwiedzam. Podobieństwo do Krakowa uderzające jednak. Przechodzę obok pomnika, gdzie dwa lata temu zgubiłem prawo jazdy, a potem się znalazło. Wchodzę na zamek cesarski, przypomina Wawel, pod zamkiem jakiś festyn, ale niemrawo, bo deszcz pada, wisi nad głową albo pada. Miasto podtopione. Zachodzę jeszcze raz do kościoła św. Jakuba, jest to najwyraźniej hub komunikacyjny do Composteli.

W hostelu mam towarzyszy w pokoju, bardzo ładna czarnoskóra Francuzka i chyba Austriak, w podeszłym wieku, typ wiecznego wędrowca. Niestety, śpi w ubraniu i chrapie.

Przez okno widzę, że deszcz pada coraz intensywniej. Jakiś człowiek rozkłada pod podcieniami tektury do spania, jak w Bangladeszu.

Willkommen in Deutschland…

Środa.

Rower rozebrany, spakowany w futerał, te śmieszne kółeczka przyczepione do spakowanego roweru, ciekawe, czy się sprawdzą… Taksówką dojeżdżam do Dworca Zachodniego. Bilet do Norymbergi zarezerwowany wcześniej, kosztuje coś koło 200 zł. Przeciągam pakiet z rowerem na kółeczkach, na razie działa. Czeka mnie podróż autokarem przez noc i Niemcy. Do Norymbergi dotrę jutro rano.

Rok 2012 nie był dla mnie najlepszy do podróżowania. Nie mogłem nigdzie w tym roku pojechać.

W międzyczasie ukradli mi rower mój złotozielony. Kupiłem w jego miejsce taki sam czarny z zielonymi akcentami Kross TransPacific. Dokupuje żółty uchwyt do bidonu, W przeciągu tych dwóch lat robię różne wycieczki. Dokupuję także nowy pokrowiec do transportowania rowerku w autobusie. Kupuje ponadto torbę na kółeczkach do zakupów dla starszych pań, oddzielam samą torbę i przygotowuję rodzaj wózeczka do roweru spakowanego w torbie. Chodzi o to aby ją ciągnąć, a nie nosić.

Z wiadomości dobrych: zrobiłem nowy dokument prawa jazdy w miejsce zagubionego w Norymberdze, Po roku Urząd Miasta Warszawy przysłał mi wiadomość, że ktoś przysłał im z Niemiec moje zagubione prawo jazdy, więc Ratusz ja właśnie unieważnia, bo po co mi dwa. Kart kredytowych nikt nie zwrócił, ale dobre i to.

Opublikowano Bez kategorii

Środa.





Wróciłem. Drugi etap mojej veloperegrynacji do Santiago de Compostela zakończony.

Wtorek.

Śniadanko included, w hostelu rzeczywiście kilka rodzin z dziećmi. Atrakcyjna cenowo formuła dla licznych rodzin. Mam odpowiednią tekturę, jest poranek, na podwórku hostelu zabieram się do robienia opakowania do roweru.
No i zaczynam łazić po Norymberdze, bezplanowo, ale co tam,


Naprzeciw Baszty Białej groteskowa fontanna Życie Małżeńskie, rozbuchana w formie, pokazuje słodko-gorzkie jego aspekty, strasznie literacka w skojarzeniach, szkielety, symbole…

W kościele św Jakuba – obecnie protestanckim – na pulpitach leżą śpiewniki. Protestanci dużo śpiewają. Na chybił trafił otwarta pieśń:

To nie muszą być ludzie ze skrzydłami
Aniołowie
Idą cicho, nie musza krzyczeć
Często są starzy, i brzydcy, i mali
Aniołowie
Nie mają oręża ani białych szat
Aniołowie…

U wejścia wystawka, pokazuje kije pątnicze. Przed kościołem drogowskaz do Santiago.

Kościół niby protestancki, ale pielgrzymki pamiętają.

W kościele św. Wawrzyńca późnogotyckie rzeźby. I umarł w Norymberdze. I nikt nie płakał po nim. Autoportret snycerza.

Rower spakowany, około 15:00 odjazd do Warszawy.